sobota, 19 stycznia 2013

"Quasipornograficzny gniot dla niedoru...nych gospodyń o inklinacjach masochistycznych"

Tytuł autorstwa mojego Przyjaciela jest idealnym odzwierciedleniem tego, czym dla mnie jest książka "50 twarzy Greya" Przeczytałam. Uśmiałam się przy niej niesamowicie. Irytowała mnie równie bardzo co bawiła. Ale wcale nie mam zamiaru pisać, że gniot, że odradzam i tym podobne. Wręcz przeciwnie, uważam, że jeżeli macie ochotę na kawał nieźle napisanego kiczu, który wciąga się jak bułkę z masłem to polecam. 
Streszczać nie będę, bo każdy wie o czym mowa. Zresztą popularność tej książki jest wyraźnie widoczna. Wszędzie okupuje pierwsze miejsca różnych list, a ilość sprzedanych egzemplarzy można porównać do ilości sprzedanego papieru toaletowego, tzn. całe mnóstwo. Najbardziej mnie frapuje to, że pomimo tak wielkiej popularności trudno znaleźć na jej temat pozytywną opinię, Na "Lubimy czytać" 50 Twarzy..." ma 3393 ocen i 707 opinii. To bardzo, bardzo dużo. I co? Ogromna większość opinii bryluje pomiędzy oceną słabą i bardzo słabą, a jednocześnie czytelnicy przyznają, że sięgnęli po drugą część. No co jest? Jak czytam słabą książkę to kończę ją (bo takie mam zasady) ale od drugiego tomu stronię niczym od stada komarów. A tu nie! Narzekamy, że słaba i gniot, a drugi tom jeszcze gorszy.... ciekawe jaki będzie trzeci.... Bez komentarza. 
A już najbardziej rozdrażnił mnie zwrot, który powtarza się w kilku opiniach i tu zacytuję: "wszędzie tylko seks i seks" Moje miłe panienki, a czego spodziewałyście się po książce, która jest reklamowana jako "powieść iskrząca seksem i erotyką"? Przepisów na ciasteczka? 
Ja osobiście uważam, że "50 twarzy Greya" to rzeczywiście gniot, ale czytałam o wiele większe gnioty, które z racji wielu rozsyłanych egzemplarzy recenzenckich zdobywały same ochy i achy. Nie ukrywam, że "50 Twarzy..." przeczytałam z przyjemnością. Owszem, było kilka elementów drażniących mnie nieziemsko. Nagminnie przygryzana warga głównej bohaterki, i Święty Barnaba, do którego kwiliła w chwilach uniesienia.... to elementy których nasycenie było stanowczo za duże. Ale reszta może być. I wcale nie mam zamiaru narzekać. Czytało się dobrze i cieszę się że ten "gniot" trafił w moje ręce. 
Pozostałe tomy też przeczytam, a co!

sobota, 12 stycznia 2013

Niechciana prawda

Książka, która poruszyła mnie do głębi. Zmieniła moją ocenę samej siebie. Zszokowała. Książka, dzięki której doceniłam to co mam. Książka.... dużo można o niej napisać, jednak na pewno nie to, że jest banalna. Na początku podchodziłam do niej jak przysłowiowy pies do jeża. Nie podobała mi się okładka, tematyka też nie zachwycała. Ale jak już zaczęłam ... mocna powieść!
A oto wspaniałe małżeństwo. Ona - Beata - piękna kobieta spełniająca się w swojej pracy, zakochana w swoim mężu. On - Marek - przystojny mężczyzna, wzięty prawnik, charakteryzujący się dbałością o siebie, wyjątkowym estetyzmem, czułością i wrażliwością. Nic dodać nic ująć. Oboje kochają synka, siebie nawzajem i swoje życie. Tak przynajmniej wydaje się Beacie. Pewnego dnia jednak Marek oświadcza, że odchodzi. Odnalazł miłość swojego życia i nie może dłużej żyć w kłamstwie. Beacie cały świat zawala się na głowę. Jeszcze większe zdumienie ogarnia ją wtedy, gdy okazuje się, że ta nowa miłość... jest mężczyzną. Beata traci poczucie własnej wartości, uważa że miłość ją zaślepiła na tyle mocno, że była głucha i ślepa na sygnały płynące zarówno od jej męża jak i ich wspólnych przyjaciół. Postanawia jednak walczyć o siebie i o syna. Pomimo głębokiego urazu, podnosi się i krok po kroku wraca do świata żywych. 
Jak się okazuje to nie tylko tragedia Beaty. Marek również nie może odnaleźć się w swoim świecie. Boi się oceny społeczeństwa, które jest bardzo brutalne w postrzeganiu i ocenie homoseksualizmu. Boi się wyjść z cienia, boi się oceny współpracowników, syna i rodziny. To walka, którą toczy sam ze sobą i z otaczającym go światem. 
W trakcie lektury w mojej głowie wrzało. Jakim prawem facet nagle odkrywa w sobie odmienną orientację seksualną i krzywdząc wszystkich dookoła nagle postanawia sprawdzić jak by to było, gdyby jednak odszedł. A potem ogarniało mnie coraz większe współczucie zarówno dla Marka jak i dla wszystkich osób, które muszą zmagać się z potępieniem społeczeństwa. W naszym kraju trzeba mieć naprawdę dużo odwagi i samozaparcia, aby z podniesioną głową powiedzieć: "Tak jestem homoseksualistą". 
Świetny odbiór książki zapewnia wyjątkowo lekkie i śmiałe pióro autorki Agaty Kołakowskiej. Porusza Ona temat trudny, który w wykonaniu innej osoby mógł być dla czytelnika nie do przyjęcia. Tymczasem "Niechciana prawda" wchodzi w głowę czytelnika wyjątkowo łatwo, pozostając tam na długi okres czasu. Autorka uskrzydliła temat opisami codziennego życia, małymi radościami i smutkami bohaterów. Dzięki temu trudny temat staje się łatwiejszy do przyswojenia przez czytelnika, a jednocześnie bardziej uderza go i szokuje.
Książka o wielkich problemach i małych iskierkach życia, które pomagają przetrwać najcięższe chwile. Książka dla każdego człowieka, który uważa, że homoseksualizm nie jest dla niego żadnym problemem. Książka o trudnych wyborach i łatwych do popełnienia błędach, które skutkują przez całe życie. 

czwartek, 10 stycznia 2013

Książka, nie-książka. "Mały Książę" i ciasteczka.

Któż nie zna "Małego Księcia"? Powieść  od lat porusza serca zarówno dużych jak i małych czytelników. Historia prawdziwej przyjaźni i czystej miłości od dawna towarzyszy dzieciom na całym świecie. Najwspanialsze jednak jest to, że książka od wielu lat kreuje jedno i to samo wyobrażenie głównego bohatera. Chłopiec z jasnymi włosami w rozwianym płaszczu lub z szalikiem, na swojej małej planecie nie większej od zwykłego domu. Każdego ujmuje historia kapelusza, który w rzeczywistości nie jest kapeluszem, a słoniem połkniętym przez węża boa. Zresztą - pewnie każdy z Was zna "Małego Księcia" a nawet jeżeli nie, to wystarczy kliknąć na linka i pogrążyć się w przyjemności czytania :-)
Jak na książkę ponadczasową przystało Mały książę jest nie tylko bohaterem książki. Znajdujemy go na zeszytach, kubkach, serwetkach i notatnikach. Ja natomiast ostatnio znalazłam go w przepięknym gadżecie w postaci... puszki na ciasteczka. Upominek niesamowicie miły i oryginalny. Jak widać, puszka jest prostokątna, z dość grubej blachy więc jest nadzieja, że przed długi okres czasu z powodzeniem będzie służyła do przechowywania ciastek i jednocześnie cieszyła nasze oczy.
Kiedy podniesiemy wieczko puszki znajdziemy tam przepiękne karty zawierające 50 przepisów na kruche ciasteczka. Każdy znajdzie tam coś dla siebie. Są ciastka z czekoladą, z truskawkami, migdałowe, z kremem, orzechami, serduszka, wafelki, prostokąciki i czego jeszcze żywnie dusza zapragnie. Karty są śliczne, utrzymane w pastelowych kolorach z małym obrazkiem tematycznie nawiązującym do Małego księcia. Przepisy są pogrupowane w cztery działy. Na początek mamy przepisy "dziecinnie proste", następnie "na cały rok", "bakaliowe pyszności" i "czekoladowe łakocie".  Do przepisów dołączono 4 foremki, które uprzyjemnią ciasteczkową zabawę. Moja córcia zachwyciła się słoneczkiem i już wiem, że kolejne ciastka będą "słoneczkowe". Starsza jest zachwycona całym zestawem, nie tylko foremkami. Karty z przepisami układa, a to kolorami, a to numerkami, raz nawet próbowała ułożyć je wg kolejności w jakiej będziemy piec... i tu nastąpiło zjawisko powszechnie znane jako "osiołkowi w żłoby dano".
Bardzo żałuję, że puszkę Małego Księcia odkryłam już po świętach. Jest bowiem tak śliczna i tak starannie wykonana, że z powodzeniem mogłaby spocząć pod choinką jako świąteczny prezent. Jeżeli macie w najbliższym czasie obchody urodzin czy też imienin wśród rodziny, albo przyjaciół... polecam gorąco.

niedziela, 30 grudnia 2012

Przed świtem

Koniec. Koniec. Nareszcie koniec. Sagę "Zmierzch" czytałam kilka lat. Po każdym tomie musiałam zrobić sobie przerwę. W każdym słodyczy było tyle, że się przelewało jak miód z garnuszków Kubusia Puchatka. Nawet ten miś o bardzo małym rozumku wiedział, że co za dużo to niezdrowo. Przerwa pomiędzy trzecim a czwartym tomem trwała kilkanaście miesięcy. Okazało się, że to i tak za krótko.
Tomiszcze opasłe niesamowicie. Przez pierwsze sto stron "radujemy się z Bellą, która wychodzi za mąż za Edwarda. Kolejne sto stron to opis męczarni w ciąży. Następne to opisy Renesmee - wspaniałej córeczki Belli i Edwarda. Dalej mamy stustronnicowe przygotowania do walki z Volturi, zwycięstwo i... koniec.
Jeżeli myślicie, że upraszczam, to zapraszam do lektury. Powieść licząca prawie 700 stron, które z powodzeniem można było usadowić w książce o połowę cieńszej. Dłużyzny powodowały, że czytając ją wieczorem co i rusz przysypiałam. Klęłam na swój zwyczaj czytania do końca bez względu na wszystko.
Najważniejsze jest to, że udało się dobrnąć do finałowych scen. Dzięki temu mogę z całą pewnością stwierdzić: Jakże się cieszę że to już ostatni tom!

czwartek, 27 grudnia 2012

Radość wszelka - moja biblioteczka wielka :-)))

 Ze względów organizacyjnych, logistycznych, miejscowych i co tam jeszcze potrzebne dla usprawiedliwienia tej przeprowadzki - moja biblioteczka wyjechała z sypialni do salonu. A zaczęło się ....


... od choinki w kącie pokoju. Jej miejsce - od kiedy mieszkamy w naszym mieszkanku - zawsze jest w tym kącie i po zmianach też w nim wylądowała. Ale o tym za chwilę. Kiedy nadszedł "dzień po świętach", (co oznacza że można już fizycznie pracować bez narażenia uczuć sąsiadów na szwank) choinkę z kąta wytargano pozostawiając pusty kąt oczekujący na nowego lokatora ...


Po odkurzeniu, wyczyszczeniu, wymyciu i pozachwycaniu się wolną przestrzenią, w kąt wjechała moja najukochańsza, najwspanialsza, przepiękna ukochana biblioteczka! :-)))


Generalnie mieszkańcami biblioteczki mają być książki wszelkiej maści i rodzaju, ale jako pierwszy wprowadził się....


... obywatel płci męskiej - obecnie chory na zapalenie ucha - który kategorycznie oświadczył, że jedna z pólek znajdująca się na wysokości jego wzroku ma być na JEGO książki,  Tak też się stało. Po wygonieniu  Młodszego i ustaleniu, kto, gdzie i w jakiej kolejności, moje śliczności prezentują się następująco: 


Szczegółów niestety nie będzie ponieważ: primo - zdjęcia są marnej jakości jako że robione telefonem, który lampy błyskowej nie posiada; secundo: wśród mieszkanek półek panuje chaos i nieład spowodowany głównie brakiem moich sił spowodowanym dźwiganiem tego całego majdanu.
Powiedzcie, że ślicznie....

sobota, 8 grudnia 2012

Kryminalne Tutto bene

Smakowita książka, nie ma co... W trakcie czytania ciągle miałam ochotę coś przegryzać, próbować, czy choćby żuć gumę, aby czymś zająć żuchwę. Opisy potraw i ich sporządzania są tak smakowite, że kryminalny wątek robi się wyjątkowo apetyczny...
W modnej warszawskiej restauracji "Tutto bene" zostaje zastrzelona młoda kelnerka pochodząca z Ukrainy. Świadkiem tego nieszczęścia jest przesympatyczna panna Zosia o wyjątkowo delikatnym podejściu do życia i na zabój zakochana w kucharzu Grzegorzu. Pan Grzegorz jest młodym człowiekiem uwikłanym w trudny związek z Gosią, szukającym własnej drogi i pchającym nos w nieswoje sprawy, co pomaga policjantowi prowadzącemu śledztwo w rozwikłaniu zagadki. Komisarz Górzyański jest - jak rzadko - wyjątkowo sympatycznym śledczym, który ma wspaniałą rodzinę, leniwego psa i przycisk w głowie przełączający go pomiędzy trybami "policjant" - "człowiek". Każda z tych osób na swój sposób zostaje uwikłana w morderstwo Ukrainki i każda przyczynia się do rozwiązania zagadki. Kryminalna intryga jest pomysłowa i zaskakuje rozwiązaniem. Obok wątku pt. "kto zabił" jest wiele historyjek pobocznych. Jest Zosia ze swoim płomiennym uczuciem do Grzegorza, jest rodzina Górzyańskiego, która przeżywa swoje rozterki i jest oczywiście pies z awersją do aktywności większej niż kurs pomiędzy miską a legowiskiem. Wszystkie te wątki są bardzo lekko i ciekawie przedstawione. Nie należy tez zapomnieć o wątku kulinarnym... tutto bene!
Bardzo podobał mi się pomysł autorów na książkę. Otóż określenie "skakanie z kwiatka na kwiatek" pasuje tu niemal idealnie. Wątków jest wiele i przeplatają się wzajemnie w bardzo ciekawy sposób. Często jest tak, że scenka zajmuje pół strony (kilkanaście zdań) a już wprowadza do fabuły coś nowego i ciekawego. Te krótkie migawki z poszczególnych wątków wprowadzają świeżość i poczucie zawrotnej akcji i błyskawicznego rozwoju zdarzeń. Zabieg ten - moim zdaniem - w kryminałach jest wyjątkowo atrakcyjny. Nikt nie lubi tego typu książek, w których akcja toczy się jak flaki z olejem.
Drażniła mnie trochę przewidywalność głównych bohaterów. Tu nikt nie zaskoczył. Jeżeli ktoś jest dobrym charakterem, to od początku do końca. Zły charakter również nie przechodzi metamorfozy. Wyjątkiem od tej zasady jest główny bohater zakończenia, jednak też nie jest to tak zaskakujące jak mogłoby być.
Dodam jeszcze że dawno nie czytałam tak dobrego kryminału. Jeżeli lubicie zagadki - polecam "Tutto bene".

czwartek, 6 grudnia 2012

Słowotwórstwo Starszej i ... znajomego Szweda

Moja córcia jest uczennicą drugiej klasy. Zgodnie z zasadą "Polska języka trudna języka" co pewien czas demonstruje swoje umiejętności związane ze słowotwórstwem. Ostatnio przerabiałyśmy odmianę rzeczownika przez rodzaje. Zgodnie z zasadami języka polskiego odmieniamy rzeczowniki przez rodzaj męski, żeński i nijaki. 
Wedle mojej córki nazewnictwo brzmi nieco inaczej. Zaczynając od końca: rodzaj nijaki, rodzaj żeński i rodzaj chłopacki. 
Ale i tak na razie nie przebiła znajomego Szweda, który usilnie próbował nauczyć się języka polskiego. Na lekcji dostał zadanie polegające na odmianie przez osoby rzeczownika jechać. 
Brzmiało to tak: ja: jechę, ty: jechesz..... 

wtorek, 4 grudnia 2012

Thorgal, powieść czy komiks?

Za górami, za lasami... tak zaczyna się większość bajek dla dzieci. Chciałoby się powiedzieć: szkoda, że tylko dla dzieci, ale nie ma co żałować. Bajki dla dorosłych zaczynają się może mniej przewidywalnie i efektownie, ale jak już się trafi na dobrą bajkę to pochłonie ona dorosłego czytelnika jak "Piotruś Pan" pochłania każdego małego odbiorcę. Tak właśnie ostatnio trafiłam. 
"Thorgal. Wyprawa do krainy cieni" początkowo nie zachęcał. Wręcz  odpychał rysunkową okładką i świadomością, że powieść powstała na kanwie komiksu. Z ciekawością zajrzałam na stronę poświęconą Thorgalowi i osłupiałam. 33 tomy serii głównej, a do tego serie poboczne... pomyślałam sobie, że przy takiej ilości fanów i tak rozbudowanej fabule książka musi być dobra. W sobotę rano usiadłam w fotelu i wśliznęłam się do magicznego świata Thorgala. Książka na tyle mnie pochłonęła, że po kilku godzinach zamknęłam ją z uczuciem niedosytu, oczarowania fabułą i rozczarowania, że tak mało. 
Thorgala poznajemy w sielankowej atmosferze zbioru plonów. Wraz z przyjaciółmi i ukochaną Aaricią raduje się, że zimą mieszkańcy wioski nie zaznają głodu i spokojnie przetrwają najcięższy okres. Radość nie trwa jednak długo. Okazuje, się że córka przywódcy wioski zakochała się w Thorgalu i - górnolotnie rzecz ujmując - z miłości wplątuje siebie i Thorgala w niezłe tarapaty. Bohater zmuszony jest opuścić przyjaciół, Aaricię i swoje nienarodzone jeszcze dziecko, aby ratować zarówno siebie jak i swoją rodzinę. Walczy w obronie własnego życia i kiedy już wydaje się, że zwyciężył pokonuje go ... na szczęście się podnosi... by udać się w niesamowitą podróż.... a kiedy już z niej powraca bogatszy o wiedzę na temat swojej rodziny a uboższy o... eh, próba przedstawienia fabuły tak, aby nie zdradzić szczegółów w przypadku tej powieści jest zupełnie niemożliwa. To własnie - moim zdaniem - świadczy o wysokiej klasie powieści. 
Powieść napisana jest bardzo lekko. Pomimo dość twardych realiów życia głównych bohaterów, walki wręcz, trucia przeciwników i nieugiętych charakterów, czytelnik unosi się nad fabułą oglądając ją nieco z boku. I tak własnie powinno być. Przecież to bajka i zbyt mocne utożsamianie się z bohaterami nie jest raczej wskazane. Wolę raczej czytając obserwować, analizować i zachwycać się dopracowanymi szczegółami krainy Thorgala. 
Książka, jak dobra baśń, wciągnęła mnie niczym wir, przerobiła na lewą stronę, po czym "wypluła" pełną wrażeń i niedosytu. Nie dość, że nie znam pierwszego tomu (biblioteko, nadchodzę!) to jeszcze świadomość istnienia 33 tomów komiksu wskazuje, że powieść właściwie nawet się dobrze nie rozkręciła. Jeżeli tak rzeczywiście jest, to czekam z niecierpliwością na kolejne tomy.     

czwartek, 29 listopada 2012

Babskie gadanie

Ale się uśmiałam czytając tę książkę... :-))) Świetna, napisana z humorem i typowo babskim zacięciem. Książka o przyjaźni, miłości, odrzuceniu, rozterkach, a przede wszystkim kobiecym świecie, tak innym od typowo męskiego. 
Izabela Nowak jest samodzielną i wyemancypowaną kobietką, która postanawia wieść życie wolne od facetów. Mieszka w Szczecinie w mieszkanku położonym w samym centrum wraz z  ogromnym psem Sambą i córką Felą przygotowującą się do matury. Oprócz tego w jej życiu dominują koleżanki z czasów liceum. "Dziewczynki" są niesamowite. Całym sercem oddają się przyjaźni, są na każde zawołanie, a główne życie towarzyskie prowadzą na specjalnym forum funkcjonującym w necie. Życie Izabeli było poukładane  i toczyło się gładko dopóki na horyzoncie nie pojawił się facet. Przystojny, szarmancki, czuły, delikatny... i żonaty. Iza musi całkowicie zmienić swój system wartości. Bycie trzecią nie należy do szczytu marzeń kobiety. Życie Izabeli przewraca się do góry nogami, a każda sytuacja „sercowa” jest mocno komentowana przez dziewczynki. Są one dość okrutne w swoich komentarzach. Każdą romantyczną sytuację obdzierają z uroku ukazując jej tandetność i tchórzostwo mężczyzny, który nie potrafi podjąć decyzji i zmienić swojego życia. To okrucieństwo ma jednak niesamowity smaczek i powoduje salwy śmiechu u czytelnika. Obok wątku romansowego (szczerze mówiąc przewidywalnego i lekko tandetnego) wije się kilka innych historyjek dużo, dużo lepszych. Iza z wykształcenia jest rusycystką. Czytając powieść, z niecierpliwością czekałam na historyjki o uczelni, studentach i urokach języka rosyjskiego. Jedna z dziewczynek "Caryca" jest krawcową co daje pole do popisu w dyskusjach nad kieckami, stylem i modą. Te i wiele, wiele innych sytuacji to jest (jak dla mnie) kręgosłup tej powieści. A romansik? Cóż, być musi jak nitka splatająca wszystko w całość.  
Książka jest z gatunku tych, które się albo kocha, albo nienawidzi. Ciągłe "klekotanie" przyjaciółek może drażnić, jednak ja pokochałam te rozmowy. Lekki język książki i cięte pióro autorki spowodowały, że czytając często „kwiczałam” ze śmiechu. A już opowieści o całkowitym braku umiejętności bohaterki prowadzenia samochodu i sytuacjach z tym związanych... bajka! Wyobraźcie sobie, że stoicie na przystanku tramwajowym, a tu po torowisku podjeżdża "elka", kulturalnie staje na przystanku, a następnie odjeżdża przy rechotaniu instruktora. Myślałam, że się uduszę czytając te historyjki. 
Książka jest dość obszerna (prawie 600 stron) co na początku powieści przyjęłam z lekkim przerażeniem. Taka ilość ploteczek i babskiego gadania lekko mnie przerażała. Nic bardziej mylnego! Przemknęłam przez książkę jak wiatr. Niestety książka z racji objętości nie należy do tanich. Na szczęście znalazłam ofertę na CupoNation.pl, która pozwala kupić książkę sporo taniej np. w księgarni online Empik – u. Nawiasem mówiąc CupoNation jest moim odkryciem internetowym ostatnich dni – zerknijcie bo warto.
Dla mnie książka ma jeszcze jeden plus. Otóż akcja dzieje się w moim rodzinnym mieście Szczecinie. Park, do którego Izabela chodziła na spacery z psem, pomnik Mickiewicza, czy też kawiarnia na 22 piętrze biurowca, z której instruktor jazdy pokazywał Izabeli miasto - wszystko to jest mi znane i bliskie memu sercu. To powodowało, że oprócz śmiechu, książka budziła we mnie ciepłe odruchy serca. 
Bardzo dziękuję autorce za tę książkę. Uśmiałam się serdecznie, a chwile spędzone nad powieścią podarowały mi niesamowity oddech od codziennego życia.  
Polecam każdemu, kto ma ochotę na typowe babskie czytadło. Nie oczekujcie szybkiej akcji i kryminalnej zagadki. Otrzymacie za to, świetne dialogi, przezabawne sytuacje i chwile prawdziwego relaksu.
Na zakończenie dodam, że książka ma swoja kontynuację pt. „Wieczór Panieński”. Już nie mogę się doczekać, kiedy dorwę ją w swoje łapki. A nastąpi to dość szybko bo również jest dostępna w Empiku, a z racji różnorakich promocji i mojego ostatniego internetowego odkrycia mam nadzieję nabyć ją taniej niż po cenie „okładkowej”…

Słowotwórstwo Młodszego...

Młodszy od pewnego czasu stanowczo domaga się nowej szczoteczki do zębów oznajmiając wszem i wobec, że obecnie posiadana kłuje, gryzie i szczypie posiadane przez niego mleczaki. Dobra - pomyślałam - niech będzie. Pojechaliśmy do sklepu i nabyliśmy drogą kupna nową szczoteczkę. Piękną, z wieszaczkiem przyczepianym do ściany i klepsydrą odmierzającą przepisowe trzy minuty.
Młody szczęśliwy włożył nowiuśką szczoteczkę do ust... i zamarł. następnie z oczami pełnymi łez wykrzyczał: "Mama! czemu kupiłaś szczoteczkę zwykłą, a nie taką puszystą!!!"
Pozostawiłam bez komentarza...

poniedziałek, 26 listopada 2012

Wiersze na wagarach

Moje spojrzenie na poezję uległo ostatnio diametralnej metamorfozie. Jak łatwo można zauważyć poezji nie lubię, a raczej nie lubiłam. Sztywne to to i wzniosłe, często niezrozumiałe. Jeśli już, to sięgałam po wiersze raczej kolorowe, skierowane do najmłodszych czytelników.  Brzechwa, Tuwim, Kownacka... Właśnie... Tuwim...
Czytając "Słonia Trąbalskiego" czy też "Murzynka Bambo" nigdy nie zastanawiałam się nad twórczością Tuwima skierowaną do innej grupy wiekowej niż maluchy w krótkich spodenkach i różowych spódniczkach. A przecież jako członek grupy poetyckiej "Skamander" na pewno nie poprzestał na "Lokomotywie" czy "Rzepce". Okazuje się, że Tuwim pomyślał nie tylko o brzdącach ale i o tej grupie, której przedstawiciele oburzają się gdy nazwać ich dziećmi, a jednocześnie do dorosłości im baaardzo daleko...
"Wiersze na Wagarach" należy polecić właśnie młodzieży. Uważam, że powinna być to lektura obowiązkowa w gimnazjach. Tak lekkiej, zwinnej i wesołej poezji nie oprze się nawet największy buntownik. :-) Kiedy wgłębiłam się w życiorys Tuwima uznałam za cud to, że człowiek cierpiący na depresję mógł stworzyć takie lekkie wierszyki.
A oto próbka:
Na płot, co własnym swoim płoctwem przerażony
Wyziorne szczerzy dziury w sen o niedopłocie,
Kot, kocurzak miauczurny, wlazł w psocie-łakocie
I podwójnym niekotem ściga cień zielony
Cudne prawda?
Są oczywiście też wiersze bardziej wzniosłe, ale nawet te są pisane raczej prostym językiem i nie budzą trudności interpretacyjnych.
Tomik jest ciekawy i różnorodny. Na pierwszy rzut oka panuje tu uporządkowany rozgardiasz. Utwory zostały pogrupowane w pięć działów - każdy o innym nastroju i innej tematyce. Jest więc  śmiesznie, jest wzniośle, jest też modlitewnie. Należy jednak z całą mocą podkreślić - na pewno nie jest monotonnie! Każde przewrócenie strony to niespodzianka - albo czytelnik napotyka na wiersz który go pochłania, albo na grafikę, dzięki której można się pośmiać. Albo na promocję - jedno i drugie w jednym utworze. Popatrzcie zresztą sami:
Książeczka zawiera też wiersze, które zostały wykorzystane w późniejszym okresie jako słowa piosenek. "Wspomnienie" - przepięknie wykonane przez Czesława Niemena i mniej znane "Dwa wiatry", które poznałam harcerką będąc. Jest też przepiękny wiersz "Prośba o piosenkę" - coś niesamowitego! Perełką jest też wierszyk o Andzi i różne na jego temat wariacje. Powiem Wam, że te utwory to idealny przykład na to jak świetnie można bawić się poezją.
Polecam wszystkim tym, którzy mają niechętny stosunek do poezji. Myślę, że to podejście szybko ulegnie zmianie :-)

niedziela, 25 listopada 2012

Jestem blisko...

Są takie miejsca na świecie, które budzą natychmiastową chęć pakowania walizek. Są też książki na świecie, które tę chęć potęgują. Nawet jeżeli nigdy nie byłam w opisywanym kraju, to dobre pióro i magiczna historia powodują, że wiem dokąd pojadę, co zwiedzę i dlaczego właśnie tą drogą, a nie inną. "Jestem blisko" mami i zachęca ... Irlandią. 
Dwójka starszych, zakochanych w sobie ludzi postanawia zwiedzić Irlandię. Głównym celem Lucyny są odwiedziny przyjaciółki Marty, Tadeusz natomiast uwielbia Jamesa Joyce'a i marzy o tym, aby wziąć udział w obchodach Jego święta. (W tym miejscu książka zdobyła moje serce, gdyż Ulisses jest moim idolem) Zatrzymują się u Marty i jej córki Małgosi, które mieszkają w wynajętym domostwie na bezbrzeżnych terenach Irlandii. W okolicy są pola, często można spotkać konie, nieznane budowle, zapomniane cmentarze i tajemnicze napisy i rysunki. Zupełnie przypadkowo trafiają na ciekawą opowieść sprzed stu lat o zaginionej dziewczynie i chłopcu, który na podstawie poszlak został powieszony jako sprawca tej śmierci. Tropiąc zagadkę z dawnych czasów nie mają pojęcia, że za chwilę zaginie inna dziewczyna bliska ich sercom, a mianowicie Małgosia. Co łączy te dwie tragedie? 
Książka jest pełna znaków, podań i niedomówień - aż dreszczyk idzie po plecach. Legendy, celtyckie krzyże z charakterystycznym kołem, duchy, zjawy, wróżby, księga która przynosi nieszczęście każdemu kto ją dotknie, cmentarze i banshee wyjące nocami w pobliżu domostw.... brrr. Wszystkie te elementy hipnotyzują czytelnika i przyciągają jak magnes. 
Sama historia jest raczej banalna. Autorka ma dar przekazywania swoich emocji i myśli, dlatego czytanie "Jestem blisko" przypomina jazdę na rowerze. Łatwo szybko i przyjemnie... o ile będziecie trzymać wyobraźnię na wodzy. Napis na okładce sugeruje, że mamy do czynienia z kryminałem... Moim zdaniem raczej nie. To ciekawa powieść obyczajowa, w której wątek kryminalny ma na celu jedynie trzymać akcję w jako takim napięciu. Najważniejszy jednak jest klimat książki. To jest to co "tygrysy lubią najbardziej".
Jest jeden minus. Wśród bohaterów znajduje się polska para, Michalina i Władysław. Ona - polska baba, ciągle niezadowolona, utyskująca na życie i gadająca ponad miarę. On - nieudacznik i pantoflarz, któremu wydaje się, że ma nadprzyrodzone zdolności. Jak oni mnie podczas lektury drażnili! Zamysłem autorki było pewnie wprowadzenie humorystycznych wstawek z ich udziałem. Dla mnie był to zabieg zupełnie chybiony. 
Na zakończenie dodam, że uwielbiam czytać książki wydane przez "Prószyńskiego". Ich czytanie to nie tylko pochłanianie treści. Wiem, że większość wydawnictw dba nie tylko o treść, ale i o formę, jednak są dwa wydawnictwa, które co do formy nigdy mnie nie zawiodły. To jest dziecięcy "Skrzat" i dorosły "Prószyński". Każda książka jest porządnie wydana. Nie rozlatuje się w rękach, a po przeczytaniu nadal ładnie wygląda na półce. Do tego zachwycają okładki. Sama przyjemność!

poniedziałek, 19 listopada 2012

Tajemnica namokniętej gąbki

Dawno, dawno temu, kiedy miałam ...naście lat, uwielbiałam książki zaliczane do tzw. literatury młodzieżowej. Twórczość Ożogowskiej czy też Bahdaja była przeze mnie hołubiona i wynoszona na piedestały, a już "Tajemnicę zielonej pieczęci" pochłonęłam dziesiątki razy. Smutno mi więc jest, kiedy patrzę na półki w księgarniach pełne wampirów, "monster high", i okładek z anorektycznie chudymi nastolatkami. Co moja pociecha będzie czytać za kilka lat? Czy będę zmuszona walczyć  o gust literacki mojej córki starociami z własnej półki? Czy  znajdę Wydawnictwo, które przyjdzie mi z pomocą? 
Okazało się że panikuję. Jest kilka świetnych wznowień literatury młodzieżowej,(chociaż "Tajemnicy zielonej pieczęci" nie znalazłam) ale są też świetne nowości. Taką właśnie perełką jest "Tajemnica namokniętej gąbki", która zdobyła moje serce i przeniosła mnie w dawny świat nastoletnich czasów. 
Pewnego dnia w szkole Bratka i Ziutka zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Kreda jest ciągle wilgotna i śmierdzi glonami, gąbka prawie tonie w śmierdzącej wodzie, a w toalecie dziewcząt ciągle stoi kałuża. Rezolutni chłopcy postanawiają przeprowadzić własne śledztwo. Nie trwa ono długo, a wyniki są zdumiewające. Szkoda, że nie mogę napisać więcej, żeby nie popsuć lektury. Dodam tylko, że chłopcy wskutek swoich poszukiwań zdobędą niesamowitą przyjaciółkę i przekonają się, że ich siostry zasługują na szacunek.
Książka jest świetna; po prostu "czadowa" jak mówi moja córka. Autorka Pani Zofia Stanecka zaimponowała mi umiejętnością dotarcia do młodych serduszek. Tu nie ma zbędnych i przydługich opisów. Akcja rozwija się od samego początku. Jeszcze dobrze nie zapamiętałam imion bohaterów, a już wpadłam po uszy w śledztwo Bratka i Ziutka.  Na kolejnych kartkach powieści nie ma chwili na odpoczynek. Akcja toczy się wartko i ciekawie; właściwie cały czas coś się dzieje. A zakończenie? Oczywiście z mocnym przytupem. Kiedy odwracałam ostatnią kartkę zdziwiona zerknęłam na spis treści. To już? Koniec? Szkoda... Tempo i lekkość czytania potęgują krótkie rozdziały i świetne ilustracje p. Anny Sędziwy. Obrazki są czarno - białe; właściwie to są lekkie grafiki, które wspaniale pomagają odpocząć od literek. (W serwisie Qlturka  znalazłam te same ilustracje w wersji kolorowej, jednak przyznam, że te książkowe bardziej przypadły mi do gustu)
Pomimo lekkiego pióra, ciętego języka i dużego poczucia humoru, młody czytelnik otrzymuje też wartościową książkę ukazującą wiele cennych prawd. Bratek przekonuje się, że jego młodsza siostra Klara wcale nie jest taka głupia za jaką ja do tej pory miał. Kiedy mała rozchorowała się i nie przyszła na mecz, chłopakowi brakowało małej istotki na poboczu machającej pomponami odciętymi z czapki taty. Ziutek natomiast zaczyna szanować swoja starszą siostrę Gosię. Może ona jest przemądrzała i lubi się stroić, ale w chwilach potrzeby naprawdę można na nią liczyć. Jednak najważniejsze przesłanie książki dotyczy odmienności. Jeżeli potowarzyszymy  naszym dzieciom  w  podróży przez tę powieść możemy  zyskać naprawdę wiele. Książka ukazuje wiele sytuacji, które pozwalają na uzmysłowienie młodym główkom, że odmienność jest czymś zwyczajnym i nie należy się jej bać. Co więcej - ludzie różniący się od nas często potrzebują pomocnej dłoni i naprawdę niewiele trzeba, aby tę pomoc ofiarować. 
Wielkim plusem jest to, że te "nudne" prawdy są w powieści świetnie przemycone. Młody czytelnik czytając ją i śledząc z wypiekami przygody bohaterów nie będzie zastanawiał się nad odmiennością i szacunkiem. Gdybym nie czytała książki z Baśką, przemknęłaby przez powieść jak burza. A ponieważ czytałyśmy razem można było się zatrzymać. Bardzo pomocne w tym są krótkie rozdziały pomiędzy które można to i owo wpleść i co nieco skomentować.    

"Tajemnica namokniętej gąbki" jest naprawdę godna polecenia. Wszystkim. 

sobota, 17 listopada 2012

Saga o Rubieżach

Literatura fantastyczna zajmuje na moich półkach sporo miejsca. Kilkanaście lat temu z namiętnością zbierałam książki wydawane przez Prószyńskiego z serii "Fantastyka". "Gra Endera", "Alvin Stwórca"... ehh, jest co wspominać. Dlatego też kiedy wpada w moje ręce książka z tego gatunku sygnowana przez Prószyńskiego nie waham się. Wiadomo - książka jest raz lepsza raz gorsza, ale generalnie trzymają poziom. 
Saga o Rubieżach to opasła cegiełka mieszcząca w sobie "najlepsze fantasy napisane w języku hiszpańskim". Okazało się, że to tomiszcze zawiera dwa pierwsze tomy trylogii. Połączenie ich w jeden opasły tom jest dla mnie zupełnie niezrozumiałe. Nie dość, że niewygodnie, to jeszcze słowo trylogia właściwie traci sens. I oczekiwania na kolejne tomy jakby mniej...
Przedstawiona historia jest ciekawa, jednak nie porywa. Kraina Żyznych Ziem zamieszkiwana jest przez wiele ras, które starają się żyć zgodnie i godnie. Wszystkich ich łączy jedno: przepowiednia, zgodnie z którą od strony morza przybędą statki. Nie wiadomo, czy wrogie, czy przyjazne, wiadomo jedynie, że od tego momentu wszystko diametralnie się zmieni.  Dlatego wszystkie stworzenia postanawiają zjednoczyć się w walce ze złem. Tworzą Bractwo Jelenia, którego jedynym zadaniem jest walka z najeźdźcą. Obok szerokiego wątku ukazującego globalną walkę ze złem mamy wiele pomniejszych historii. Jest więc historia chłopca zaklętego w ptaka, mamy też piękną kobietę poszukującą ukochanego, chorą dziewczynkę rozmawiającą ze śmiercią, maga uwięzionego i szukającego pomocy u gołębia... ta ostatnia historia urzekła mnie i oczarowała. Szczerze mówiąc to właśnie te pomniejsze opowieści zdobyły moje serce. Cała saga jest długa i toporna. Wdzięku dodają jej właśnie te krótkie scenki ukazujące magię i cud Żyznych Ziem. 
Mam wrażenie, że powieść przerosła autorkę. Widać wyraźnie, że pomysł miała świetny, wymyślony świat został dopracowany w najmniejszych szczegółach, jedynie polotu zabrakło. Może gdyby sagę dawkować, rozdzielić dwa tomy, byłoby inaczej. A tak po pierwszym tomie miałam przesyt, a już po drugim serdecznie dość. Nie wiem dlaczego. Historia jest dobra, (miejscami przypomina Władcę Pierścieni) a jednak czegoś mi w niej zabrakło. Szczerze mówiąc nawet recenzja tej książki idzie mi topornie, więc nie brnę dalej. 

czwartek, 15 listopada 2012

Tajemnica Abigel, audiobooki i spacery z psem

Książki - te papierowe - zalegają w moim domu i mnożą się w cudowny, niezrozumiały dla mnie sposób. Wydaje mi się, że własnie wygospodarowałam dla nich trochę przestrzeni, a już tam są i śmieją się bezczelnie z mojej bezradności. Czytnik e-booków jakoś nie pomógł, bo nijak nie mogę się do niego przekonać (w nieprzekonaniu pomógł mi mój mąż anektując czytnik na czas bliżej nieokreślony).  Cóż - trudno. Mam książek mnóstwo i nie zamierzam rezygnować z przyjemności ich gromadzenia. (Rodzino - wybacz) Niemniej jednak radosną wieść niosę - do gustu przypadło mi słuchanie audiobooków. 
Wieczorny spacer z psem do niedawna był czynnością, której - delikatnie rzecz biorąc - nie lubiłam. Teraz - smycz w rękę, telefon w kieszeń, słuchawki na uszy i ... sama przyjemność. 
Do audiobooków przekonała mnie niedostępność książki tradycyjnej pt. "Tajemnica Abigel". Sentyment do niej mam wielki z racji serialu, który z wypiekami na policzkach oglądałam brzdącem jeszcze będąc. W okresie późniejszym z zacięciem książki szukałam, jedna w żaden sposób znaleźć jej nie mogłam. Moja radość była więc przeogromna kiedy dowiedziałam się, że Wydawnictwo Bona  wznowiło tę książkę. Szaleńcza radość natomiast nastąpiła wówczas, gdy w moje ręce dostał się audiobook z "Tajemnicą..." czytaną przez Annę Nehrebecką. Z lekką taką nieśmiałością  zaczęłam słuchać. Na początku zachwytu nie było. Literek nie ma, odbiór zupełnie inny, myśli gdzieś uciekają, rąk nie ma czym zająć... jednak kiedy akcja poszła do przodu - zachwyt fanów audiobooków zrozumiałam. 
Fabułę pewno każdy zna, jako że w latach osiemdziesiątych furorę robił węgierski serial pod tym samym tytułem. W skrócie rzecz biorąc nastolatka Gina zostaje umieszczona przez ojca na pensji im. biskupa Matuli w Arkodzie. Dziewczyna nie może zrozumieć postępowania swojego ojca, jest zła i nieszczęśliwa, nie potrafi zaprzyjaźnić się z przebywającymi tam dziewczętami, próbuje nawet ucieczki. Z czasem dowiaduje się , że ojciec miał powody aby umieścić ją na tejże właśnie pensji o tak ostrym rygorze i wielu procedurach utrudniający kontakt ze światem zewnętrznym. Urzekły mnie opisy dnia codziennego,  lekcje, wspólne czytanie, problemy nastolatek i wszechmocna Abigel, (pomnik dziewczyny z dzbanem w ręku) do której dziewczęta zwracały się ze swoimi problemami. 
Historia piękna, a zakończenie zaskakujące. 
Urzekł mnie język, jakim napisana jest ta książka. Słowa płyną same, czarują i otaczają niezwykłą magią języka. Może to kwestia interpretacji p. Anny Nehrebeckiej... 
Piękna książka, pięknie przeczytana... 
Spacery z psem kontynuuję, tym razem w towarzystwie p. Magdaleny Zawadzkiej i "Wyznań chińskiej kurtyzany". 
Dodam, że przy dodawaniu okładki w tym poście naszła mnie jeszcze jedna myśl. Cudownie jest wybierać, którą okładkę książki zamieszczę na blogu :-)