Coś dla chłopców i nie tylko

Swojego czasu Starsza zaczytywała się "Najpiękniejszymi opowiadaniami dla dziewczynek", o czym pisałam tu. Kiedy więc niedawno weszła ze mną do biblioteki i dojrzała "Najpiękniejsze opowiadania dla chłopców" jej oczy zapłonęły ze szczęścia. Porwała książkę w ramiona i właściwie mogła wychodzić. Zatrzymała się tylko dlatego, że Pani Bibliotekarka pokazała jej książkę o motylach, którą specjalnie dla niej odłożyła. Szczęście Starszej osiągnęło apogeum. Z biblioteki pomknęła do domu zastanawiając się od czego by tu zacząć. 

W domu przekartkowała skrupulatnie "Opowiadania" i pierwsze spostrzeżenie dotyczyło tego, że obrazki są ciemniejsze i takie mroczne. Rzeczywiście tak jest, ale stwierdziłam że trudno dopatrywać się różu w opowiadaniach dla chłopców. Co więcej - niedobór cukierkowych barw jak dla mnie jest plusem.

Zbiór zawiera 8 opowiadań: "Robin Hood", "Podróże Guliwera", "Diament Czarnobrodego", "W 80 dni dookoła świata", "Robinson Crusoe", "Duch z Canterville". Jedno z nich pt. "Diament Czarnobrodego" nie podobało mi się. Wypływające z krypt trumny, morderstwo, galery, kradzież - trochę dużo jak dla sześciolatka; czy to dziewczynka, czy chłopiec. Pozostałe są bardzo fajne, zwłaszcza "Podróże Guliwera". Moje zastrzeżenia budzi język, któremu daleko do czystej polszczyzny, ale do tego - niestety - przywykłam przy pierwszej części. Pomimo tego polecam dla dzieciaczków dla których ilustracje mają diametralne znaczenie, bo te są naprawdę prześliczne.

W imię miłości

Wszyscy zachwycają się książkami Jodi Picoult. Wspaniałe, fenomenalne, porywające..., a ja mam odmienne zdanie. No, może nie do końca odmienne, ale aż takie zachwyty nie do końca są dla mnie zrozumiałe. 

Książka "W imię miłości" opowiada o batalii matki o szczęście dziecka. Nina Frost jest Zastępcą Prokuratora, a jednocześnie mamą pięcioletniego Nataniela. Swoje powinności czyni właśnie w tej kolejności - najpierw praca, potem dziecko. Jako prokurator często spotyka się ze sprawami, gdzie pokrzywdzonymi są dzieci. Oczywiście jako prawnik walczy, aby każdy ze sprawców został ukarany, ale jednocześnie często ogarnia ją obojętność. Zdaje sobie sprawę że doprowadzenie do skazania sprawcy wiąże się z wielką psychiczną raną na duszy dziecka. Dlatego sama stwierdza że palcem nie kiwnie jeżeli matka zdecyduje się uciec od ojca bez jego ukarania tylko po to, aby uniknąć dalszego molestowania. Jej światopogląd zmienia się kiedy okazuje się, że pięcioletni syn Nathaniel padł ofiarą molestowania. Dystans znika jak bańka mydlana.  To co do tej pory było jasne i proste nagle okazało się trudne do wytłumaczenia. Wszelkie zasady uległy przewartościowaniu. Nagle z silnej i opanowanej Pani prokurator wyłania się zrozpaczona i roztrzęsiona matka, która zrobi wszystko, aby pomścić krzywdę syna. 

Książka   jest świetnie napisana. Przyciąga jak magnes. Ma wiele zwrotów akcji i tak naprawdę w momencie, gdy czytelnik ma wrażenie, że już wszystko jest jasne następuje zwrot i znowu jest ciekawie. Mnie natomiast bardzo drażniła główna bohaterka. Autorka na potrzeby fabuły stworzyła postać, która - gdyby miała funkcjonować w rzeczywistości - byłaby osobą zupełnie niezdolną do funkcjonowania. Znajduje uzasadnienie dla popełnienia najgorszych czynów dla których - moim zdaniem - nie ma uzasadnienia. Pozbawienie człowieka życia jest złe do szpiku kości i nie można mówić że jest to w pewnych okolicznościach dozwolone. Tymczasem bohaterka nie tylko znajduje usprawiedliwienie, ale jeszcze uważa, że miała do takiego czynu pełne prawo. 

Nie wiem - może autorka chciała w czytelniku wywołać takie reakcje. W moim przypadku jednak niechęć do głównej bohaterki była na tyle silna, że przyćmiła wszelkie inne emocje. Książka ta niewątpliwie mogłaby być przyczynkiem do dyskusji nad bezkarnością ludzi, którzy krzywdzą dzieci, oraz nad usprawiedliwieniem czynów, które popełniane są w imię pewnych wartości. Dla mnie natomiast jest przyczynkiem do dyskusji nad wykonywaniem zawodu prawnika, który taśmowo i wg przysłowiowego sznurka prowadzi wszystkie sprawy. Dopiero gdy nieszczęście dotyka jego rodziny robi wszystko aby sprawca został ukarany... a nawet robi zbyt wiele. 

Na pewno wrócę do książek tej autorki, ale po pewnym czasie. 
A na zakończenie dodam, że urzekła mnie okładka. Coś pięknego!!!

Łańcuszek

Do łańcuszka zaprosiła mnie Lilithin za co serdecznie dziękuję. Teraz czuję się pełnoprawną bloggerką :-))) 
Do rzeczy
1. Do jakiego kraju, miasta, miejsca chciałabyś pojechać zainspirowana lekturą? Jaka to była książka? A może już w takim miejscu byłaś? W takim razie jak wypadła konfrontacja?

Zachęcam do przeczytania wywiadu – rzeki z Wandą Rutkiewicz autorstwa Pani Rusowicz, a zaraz potem książki pt. „Na szczytach świata”, która jest czymś w rodziaju długiej rozmowy z Jerzym Kukuczką. Każdy, a nawet KAŻDY kto przeczyta te lektury jedna po drugiej zapragnie wyjechać w Himalaje. Ja też chcę... bardzo.

2. Jakie jest Twoje ulubione miejsce do czytania latem? Czy jest to ręcznik rozłożony na pięknej plaży, a może leżaczek na balkonie, a może jeszcze jakieś inne?

Latem najchętniej podwijam nogi na krześle ustawionym na tarasie. Oczywiście towarzyszy mi nieodłączny kubek z kawą (może być też herbatka, jeżeli limit tej pierwszej na dany dzień został wyczerpany) Problem z siedzeniem na tarasie jest taki, że zaraz przylatuje Starsza ze sprawą do załatwienia na wczoraj, po czym pojawia się Młodszy oświadczając głośno całemu światu, że właśnie pora na przekąskę, a przecież każdy wie że mleko Mamy jest najlepsze... Póki dwa moje ukochane demotywatory czytelnicze okupują taras, wybieram inne miejsca odosobnienia – sypialnia, albo.... :-))) 

3. Poleć mi jedną książkę do przeczytania w wakacje.

Czas relaksu, relaksu, relaksu to czas. Tak więc czytajmy lekko, łatwo i przyjemnie. A dla mnie oznacza to powrót do książek z dawnych lat.  Jeżycjada... Ania z Zielonego Wzgórza... Tajemnica zielonej pieczęci... Małgosia kontra Małgosia... Godzina pąsowej róży... do wyboru do koloru.

 4. Czy masz jakąś książkę lub autora do których wracasz w okresie wakacyjnym?

Stanowczo nie. Generalnie jestem zwolenniczką poznawania nowego, a jeżeli wracam, to nie ze względu na wakacje a ze względu na sentyment do wybranych pozycji. "Anię z Zielonego Wzgórza" mogę czytać w kółko, ale tylko wtedy, kiedy ogarnia mnie specyficzny „Aniozielonowzgórzowy” nastrój. I tak jest ze wszystkimi pozycjami.

5. Egzemplarze jakiej książki rozrzuciłabyś najchętniej w letnich pociągach i samolotach, tak by przeczytało ją jak najwięcej wakacjowiczów?

Z racji miernego wyniku czytelniczego wśród moich rodaków (do dziś nie wierzę, że ponad połowa Polaków w ubiegłym roku nie przeczytała ani jednej książki!)  rozpowszechniłabym pozycję wydaną przez Świat Książki pt. „90 najważniejszych książek”. Kupiłam ją na jakiejś promocji i początkowo się rozczarowałam, ale potem... doceniłam. W formie komiksowej (4 obrazki do każdej pozycji)  przedstawiono zarys treści dziewięćdziesięciu książek uznanych za kanon literatury. No i dobrze. Może kogoś zainteresuje i sięgnie?

6. Czy czytasz ostatnią stronę lub ostatni rozdział przez rozpoczęciem właściwej lektury? Czy kiedykolwiek zepsuło Ci to przyjemność czytania?

Nigdy tego nie robię. Co więcej – nawet nie czytam opisu na okładce czy też na skrzydełkach. Kiedyś trafiłam na książkę – nie pamiętam tytułu – w której opis na okładce zdradzał czytelnikowi jakieś 2/3 lektury. Jedynie końcówka była niewiadoma, ale zanim do niej doszłam byłam wściekła sama na siebie. Od tej pory nie czytam.

7. Jak często czytasz książki więcej niż jeden raz i jaką książkę udało Ci się przeczytać największą ilość razy?

Jak już pisałam wcześniej, rzadko i tylko w książkowym nastroju.  Jestem zwolenniczką poznawania nowych książek, a już przeczytane... cóż, polecam innym. Żeby do nich wrócić potrzeba czasu, spokoju i nastroju a u mnie o takowe cechy ostatnio trudno :-). Ale jak to jest w pewnej piosence: „Przyjdzie na to czas, przyjdzie czas, przyjdzie czas...”  

A do zabawy zapraszam Paideję, Bazyla (jak już wyzdrowieje) i Jolantę. 

Moje pierwsze wyzwanie

Kiedy zaczęłam moją blogową radosną twórczość bałam się że wpadnę jak śliwka w kompot. I stało się. Wpadłam. Po same uszy. A wyzwanie Prowincjonalnej Nauczycielki pt. "Rosja w literaturze" tylko postawiło kropkę nad i. 

Z literaturą rosyjską do tej pory miałam do czynienia głównie przez Borysa Akunina, którego twórczość bardzo lubię. Cykl powieściowy, którego głównym bohaterem jest Erazm Fandorin podbił moje serce. Dlatego na pewno w ramach wyzwania sięgnę po kolejne tomy z Panem Fandorinem w roli głównej. Poza tym nie planuję nic konkretnego. Ot będę miała baczenie na literaturę rosyjską, zwłaszcza na klasykę powieści. Aż sama jestem ciekawa efektów takiej improwizacji. Niewątpliwie efekt ten będzie uzależniony od zasobów mojej biblioteki.

Na zakończenie dodam, że to moje pierwsze wyzwanie i trochę się boję czy podołam :-)))

Poczytaj mi mamo...

Super książka!

Jak już kilkakrotnie wspominałam, wieczorne czytanie w naszym domu urasta do rangi Obowiązku (przez duże "O"),  a jednocześnie przywileju (Mamusiu, ciesz się, że możesz mi poczytać, bo sama w życiu byś takich bajek nie poznała!) Mankament - na szczęście malutki - występuje tylko jeden. Mianowicie Starsza uwielbia, kiedy książka jest bogato ilustrowana. Wtedy przechyla główkę przez bok łóżka i bacznie ogląda wszystkie ilustracje na stronie, którą ja właśnie czytam. Powyższe zachowania Starszej spowodowały, że wiele książek, do których moim zdaniem już dorosła, nadal czeka na swoją kolej na półce, np. "Mary Poppins", czy też "Rokiś". Książka "Poczytaj mi mamo" wspaniale wpasowała się w potrzeby mojej córki.

Książka zawiera 50 fenomenalnych opowiadań. Każde z nich zapowiadane jest przez zwierzątko, które określa czas czytania każdej bajki. Uważam to za fenomenalny pomysł. Jeżeli Starsza po pełnym wrażeń dniu "pada na twarz", wówczas wybieramy bajkę z żabką, czyli taką, której czytanie trwa 2 minutki. Jeżeli natomiast nastawia się na wieczorne czytanie już od śniadania, wówczas Kaczuszka (która zapowiada 10 - minutową bajkę) jest na początku bajki nieodzowna.

Najważniejsze jednak jest to, że bajki są po prostu fantastyczne. Dotykają różnorodnych tematów, od ekologi, po różne przywary różnych istot. Jest opowiadanie, o łakomym Maciusiu, który pożera ogromne ilości, jedzenia, o strachliwym krokodylu, który boi, się pająka, o bliźniaczkach chlup chlup chlup, które bawiąc się wodą zalały całe mieszkanie i o rodzinie Przekarnych, którzy robią wszystko na opak. Jest też kilka klasycznych bajek, np. o dzielnym ołowianym żołnierzyku, o trzech małych świnkach i złym wilku, czy też o Złotowłosej i trzech niedźwiadkach. Są też historyjki, które zawojowały moje serce, a co ważne - serce Starszej również. Ja uwielbiam bajkę o przygodach Supełka - pieska z włóczki, który zaginął pochłonięty przez odkurzacz. Rodzina Niciaków udaje się na akcję ratowniczą uzmysławiając sobie, że przecież Supełek jest częścią ich rodziny. Natomiast Starsza uwielbia historyjkę o laleczce, która porzucona w sklepie trafia do zamrażarki, gdzie czuje się opuszczona i samotna. Na szczęście inna dziewczynka docenia ją i oczywiście wszystko się dobrze kończy.

Książkę świetnie się czyta. Poza tym jest przepięknie wydana. Twarda okładka, kredowe karty i przepiękne ilustracje. Polecam gorąco!!!

Na zakończenie dodam, że książkę kupiłam tylko dlatego, że jej tytuł kojarzy mi się z serią książek wydawanych przez "Naszą Księgarnię" czytanych w dzieciństwie. Jako dziecko miałam tych książeczek mnóstwo, niestety gdzieś się zapodziały, a szkoda. Z wielką chęcią przeczytałabym córci książkę pt. "Coś"... albo "Samo się"... Eh wspomnienia... Szkoda, że do zdobycia tylko na Allegro.... 

Dzień Włóczykija

Czy wiecie, że 23 lipca był dzień Włóczykija? Ja dowiedziałam się o tym z blogu "Lekturki"  skąd też pochodzi ten przecudnej urody obrazek. Włóczykij jest moim ulubionym bohaterem opowiadań o Muminkach. W dzieciństwie przeczytałam wszystkie części i zakochałam się. Te książki tchną spokojem, ponadczasowością i fenomenalnym podejściem do problemów tego świata. A już życiowe mądrości bohaterów są  ponadczasowe! Właściwie każda część jest magiczna i niesie ze sobą treści niezapomniane zarówno dla małego jak i dużego czytelnika. Dla mnie oprócz książki ważne też było słuchowisko pt. Lato Muminków". Dwupłytowe wydanie Wydawnictwa "Muza" zawojowało moje serce przede wszystkim piosenkami. Najbardziej ukochana piosenką jest właśnie piosenka "Włóczykija" w wykonaniu "Tadeusza Woźniaka", którą do dzisiaj śpiewam Starszej na dobranoc. 

NICZYJE DNI





I jeszcze jeden z moich ulubionych cytatów dotyczących Włóczykija. Pochodzi z książki pt. "Opowiadania z Doliny Muminków". 

Stworzonko znów dotknęło plecaka i spytało ostrożnie:
 - Może byś... Tyle podróżowałeś...
 - Nie – odpowiedział Włóczykij. – Nie teraz. – I pomyślał rozgoryczony: „Dlaczego nie pozwolą mi nigdy zachować moich wspomnień o wędrówkach tylko dla siebie? Czy nie mogą zrozumieć, że gadaniem wszystko niszczą? Jeśli im opowiadam, to potem nic nie zostaje. Pamiętam tylko swoje własne opowiadania, kiedy staram się przypomnieć sobie, jak było.”

Alicja w krainie rzeczywistości

Alicja w krainie rzeczywistości jest książką, która przyciągała mnie jak magnes. Gdzie się nie obejrzałam, tam była.  Na moich ulubionych blogach, jako bestseler na półkach ulubionej księgarni internetowej. Do tego - jak na zamówienie - Starsza ma fazę na "Alicję w krainie czarów" Walta Disney'a. Zwieńczeniem prześladowań była półka w bibliotece, na której stała i uśmiechała się do mnie. Dobra! Niech Ci będzie! - pomyślałam i... nie zawiodłam się. Książkę przeczytałam jednym tchem. 

Główną bohaterką jest Alicja Liddell, córkę dziekana piastującego swój urząd na Uniwersytecie w Oksfordzie. Alicja jest jedną z trzech córek dziekana, które z racji prestiżu ojca muszą być wyjątkowo eleganckie, dobrze wychowane itp, itd.  Zarówno Alicja jak i jej starsza siostra uwielbiały spędzać wolny czas z wykładowcą matematyki na uniwersytecie  panem Dodgsonem. Ten miły nieśmiały i bardzo spokojny człowiek był wspaniałym bajarzem. Dziewczynki słuchały jego opowieści podczas rejsów łódką po rzekach i jeziorach czy też w trakcie spacerów. Pewnego dnia pan Dodgson opowiada dziewczynkom historię małej Alicji, która pod ziemia przeżywa fascynujące przygody. Obie siostry z czasem zakochują się w nim  dziecięcą miłością i rywalizują o jego względy. Tymczasem Pan Dodgson  darzy Alicję miłością bynajmniej nie dziecięcą... 

Pewnego dnia kontakty rodziny Alicji z Panem Dodgsonem zostają brutalnie przerwane za sprawą dziwnego wydarzenia, które ma miejsce podczas powrotu z wycieczki do domu. Alicja wraz z siostrami jest zmuszona zrezygnować ze spotkań z nim. Cień tego wydarzenia zasnuwa całe życie Alicji, która dopiero jako osiemdziesięcioletnia staruszka upora się z widmem przeszłości.  Dla  ludzkości na zawsze pozostanie Alicją z Krainy Czarów, dzięki której Pan Dodgson (ukrywający się pod pseudonimem Lewis Carroll) stworzył baśń wszechczasów. 

W książce urzekły mnie trzy rzeczy. 

Pierwsza to oksfordzki świat końca XIX wieku - pełny konwenansów, koronek, gorsetów, krynoliny, balów i etykiety. Powściągliwość w stosunkach damsko - męskich która była niezbędna pomimo tego że w sercu wrzało. Z jednej strony urzekały mnie opisy tego świata - dziewczynki w białych sukieneczkach, kobiety w przepięknych kreacjach, podróże łódką... Z drugiej strony przerażające jest zakłamanie panujące wśród tamtejszych ludzi. (Zakłamanie to może dużo powiedziane, ale nie mogłam znaleźć bardziej pasującego słowa) Jakże silne musiało być poczucie konieczności zaistnienia w towarzystwie, jeżeli wydanie kolejnego balu było po stokroć ważniejsze, niż żałoba po stracie dzieciątka. Niemożność okazania własnych uczuć, brak matczynej czułości (przecież do tego są nianie i guwernantki) - to wszystko na pewno miało wpływ na uczucia malutkiej Alicji. Nic dziwnego że emocje Pana Dodgsona odebrała tak silnie. Zresztą zdjęcie, które zrobił małej Alicji jest przepełnione uczuciami - wystarczy spojrzeć. 

Druga rzecz - zdjęcie, które przedstawia małą Alicję w wyzywającej pozie, właściwie (zważywszy na czasy w którym zostało zrobione) roznegliżowaną. Inaczej jest jak człowiek czyta o zdjęciu, mając świadomość, że książka w której jest o nim mowa jest fikcją literacką. I nagle - BUM - zdjęcie jest na kartach książki. Można je obejrzeć podziwiać i zastanawiać się jak doszło do zrobienia takiej fotografii.  Efekt - człowiek przez całą lekturę analizuje, ile w tej książce jest prawdy. Autorka podkreśla, że książka jest fikcją literacką, ale nadmienia też, że wiele opisanych zdarzeń ma swoje źródło w listach i dokumentach.  

Trzecia rzecz - uczucia i emocje. Książka traktuje o miłości. W pierwszej kolejności czystej dziecięcej miłości do miłego starszego Pana. Z drugiej strony czytelnika razi fakt uczucia, jakim ten Pan darzy dziewczynkę. Opis okoliczności w których doszło do zrobienia fotografii razi - że tak to określę - niezdrowymi uczuciami. W ogóle cała książka jest muśnięta erotyzmem - takim delikatnym, ledwie wyczuwalnym, ale jednocześnie wdzierającym się w zakamarki duszy czytelnika.  Przykre jest tylko to, że przez całą książkę Pan Dodgson budził moje negatywne uczucia. Nie wiem czy to zamierzony efekt autorki, dość że nie lubię go i już. 
Podsumowując - magiczna książka. 

Z dwóch punktów widzenia

Mała książeczka wielka duchem. Przeczytałam całą pewnego niedzielnego poranka, kiedy dzieciaki i mąż smacznie spali. Wzbudziła we mnie mieszane uczucia. Sama książeczka jest godna polecenia. Pisana bardzo prostym językiem, z lekkim poczuciem humoru i stylem, dzięki któremu czytelnik ma wrażenie że czyta o czymś codziennym, co jest bardzo częstym tematem rozmów. Książeczka stanowi zbiór ciekawostek przeplatanych praktycznymi poradami (!!!) dla nastolatków. 

Problem miałam jeden. Ja jako ja, przyjęłam tę książkę jako bardzo ciekawą pozycję na rynku wydawniczym. Natomiast na pewno nie chciałabym, żeby Młodszy (Starsza jeszcze bardziej) dorwał tę książeczkę w wieku dojrzewania bez mojego - czy też Taty - komentarza. Wiele przedstawionych faktów i historyjek przeczytanych przez np. dziewięciolatków może być dla nich śmiesznych i żenujących. A co z tą mniejszością dzieci, na których psychice może zostawić to mniejszy lub większy ślad? Budzi to we mnie sprzeciw. Inny przykład - opowieść chłopca, który opisuje, że podczas masturbacji wyobraża sobie dziewczynki skutkiem czego "zaliczył" już wszystkie koleżanki z klasy wraz z nauczycielką. We mnie budziło to śmiech, ale przestałam się śmiać kiedy wyobraziłam sobie własne dzieci czytające z wypiekami na twarzy. Oczywiście - mam w planach rozmowy z nimi i oswojenie tematu bez zbędnego owijania w bawełnę. Ale nigdy nie wiadomo, co z tych rodzicielskich planów wyniknie. Moje odczucia trochę mnie przestraszyły (czyżbym była pruderyjna i staroświecka w wychowaniu dzieci?) ale tu przekonałam się że nie jestem osamotniona w tych poglądach. 

Podsumowując - z jednej strony świetna książeczka godna polecenia, ale z drugiej - polecam tym, którzy do niej dorośli. 

I jeszcze notka z "Dużego Formatu" "Wielka księga siusiaków" wielka jest tylko z tytułu - tak naprawdę to mała książeczka dwojga Szwedów (a któż inny poruszałby takie tematy jak nie światli Skandynawowie, którzy i o kupie, i o demokracji potrafią dla dzieci napisać bez owijania w bawełnę?). 

"Wielka księga..." wyręcza rodziców w odpowiedzi na wszystkie, naprawdę wszystkie, pytania związane z siusiakiem: od higieny (myć codziennie!), przez masturbację, rozmnażanie (i zabezpieczanie się przed nim), poprzez ciekawostki historyczne (kto wiedział, że słowo "testament" pochodzi o łacińskiego testis, czyli jądro?), opowieści o eunuchach i wielbionych jak gwiazdy muzyki pop kastratach, o tym że Mick Jagger ubezpieczył swojego siusiaka na 1,5 miliona dolarów, i o freudowskiej zazdrości o siusiaka. Chłopcy znajdą też odpowiedzi na pytania dotyczące wzwodów (w czasie snu dochodzi aż do dziewięciu), długości (największe mają Somalijczycy, a najmniejsze Azjaci) i ostrzeżenie, że palenie go skraca (i to nie o milimetry!). Na deser jest też fascynujący rozdział o siusiakach zwierząt (największego siusiaka ma pchła - oczywiście proporcjonalnie do ciała). 

Wydawnictwo Czarna Owca wydało też w serii "Bez tabu" "Małą książkę o miesiączce" (małą, choć rozmiar książki jest taki sam, ale kto chciałby "wielką" kojarzyć z miesiączką lub waginą?). Tam dziewczynki znajdą odpowiedzi na wszelkie pytania dotyczące okresu. A na przyszły rok wydawnictwo zapowiada książkę o cipkach.

Snuj się snuj bajeczko...

Notka wydawcy

Bajki-Grajki... to 78 tytułów klasycznych polskich bajek dla dzieci w formie czytanej oraz w pięknej oprawie muzycznej wydawanych w latach 70-tych i 80-tych na płytach winylowych i kasetach.

Bajki nie zestarzały się, między innymi dlatego, że głosu użyczyli im najlepsi polscy aktorzy: Irena Kwiatkowska, Barbara Kraftówna, Magdalena Zawadzka, Iga Cembrzyńska, Władysław Hańcza, Jan Kobuszewski, Piotr Fronczewski, Wiesław Michnikowski, Marian Kociniak

Aktorzy z tzw. starej szkoły, z nienaganną dykcją i wyśmienitą techniką interpretacji, zaciekawią malucha i rozbawią niejednego dorosłego.

Bajki-Grajki pobudzą twoje dziecko do rozwoju, a przede wszystkim jego funkcje słuchowe i językowe.

Nie wiem, czy Bajki - grajki stanowią część Waszego dzieciństwa - mojego na pewno. Do dziś pamiętam winylowe płyty pieczołowicie przechowywane, układane raz alfabetycznie, innym razem wg obrazków czy też wg innego klucza. Większość tych bajek znałam na pamięć. Niestety pewnego dnia popsuł mi się adapter i w ten sposób z biegiem lat większość bajek poszła w zapomnienie.

Jakaż była moja radość, kiedy kilka lat temu odkryłam w pobliskiej księgarni książkę pt. "Bajki - Samograjki. Przyciągnęła mnie przepięknymi ilustracjami autorstwa Artura Piątka. Po włączeniu płyty CD dołączonej do książki okazało się że nagrane tam słuchowiska to właśnie TE słuchowiska!!!

Pierwszy raz przesłuchałam razem ze Starszą - ona z zaciekawieniem, ja z rozrzewnieniem i radością. Po kilku razach Starsza zażądała własnego radia z CD. Z racji tego, że rodzice nie mieli ochoty słuchać "Czerwonego Kapturka" non stop, żądanie zostało dość szybko spełnione.

Po krótkim myszkowaniu w internecie odkryłam, że cztery bajeczki dołączone do książki są tylko częścią pokaźnej kolekcji Bajek - Grajek. Na dzień dzisiejszy Wydawnictwo ma do zaoferowania 93 słuchowiska i zapowiada wydanie kolejnych dwóch. Na stronie internetowej jest też możliwość wydrukowania okładki do płyty - zarówno nowej jak i starej, która towarzyszyła płytom winylowym.

Obecnie starsza posiada pokaźną kolekcję "Bajek - Grajek", które również w dużej mierze zna na pamięć. Ostatnio na topie była piosenka z "Robinsona Crusoe". Starsza śpiewała ją wszędzie - na dworze, w wannie i przed snem. Najlepsze jest "ahoj" w jej wykonaniu, które każdego żeglarza przyprawiłoby o ból brzucha ze śmiechu.

Dla mnie jako dla Mamy ważne jest to, że Starsza potrafi słuchać. Zamyka się w swoim pokoju i w towarzystwie słuchowisk robi różne rzeczy - mnie cieszy że robi je sama uruchamiając przy tym wyobraźnię. Jak się okazuje dzieciom do dobrej zabawy nie jest niezbędny komputer i telewizor - i tak powinno właśnie być...

Marzenia gorącej głowy...

Tak mi się marzy, żeby ktoś odkrył przycisk wyłączający słoneczko... A tymczasem nic z tego. Ja ledwo żyję, moje dzieci również, mój pies ledwo dycha, jedynie mój mąż nie narzeka (za bardzo), gdyż twierdzi, że lubi. Co tu jest do lubienia? Pot lejący się strumieniami, poczucie że jest się muchą w smole? Niestety - powietrze jest tak nagrzane, że nawet woda i plaża nie dają ukojenia.

Ulubiony moment dnia - wieczór, kiedy nasz dom swoim cieniem obejmuje ogród, co powoduje, że trawa nie parzy stóp. Wtedy włączamy zraszacz, a Starsza w samych majtusiach śmiga jak fryga pod drobnymi kropelkami. A ja siedzę na tarasie i delektuję się temperaturą, którą w innym okresie uznałabym za żar z nieba.

Nawet czytać mi się nie chce, a do urlopu jeszcze caaaały gorący miesiąc...

Rewers

Hmm... cóż by tu napisać.... Trudno mi skupić myśli i jednoznacznie opowiedzieć się czy podobało mi się, czy też czuję się rozczarowana. Posunęłam się nawet do tego, że w wyszukiwarce wpisałam słowo "Rewers" i poczytałam recenzje na innych blogach (czego właściwie nigdy nie robię przed opisaniem książki) licząc, że może moje uczucia względem niej się skrystalizują. Nic z tego.

Notka wydawcy brzmi tak:

Warszawa, początek lat 50. dwudziestego wieku. Redaktorka poezji Sabina, która nigdy jeszcze nie całowała się z chłopakiem, ogląda w kinie pochód uśmiechniętych i muskularnych sportowców Związku Radzieckiego. Pół wieku później pani Sabina na warszawskim Okęciu czeka na samolot z Nowego Jorku, którym przyleci jej syn, Marek.

Sabina mieszka z matką i babcią. W tej samej kamienicy, na ostatnim piętrze, pracownię ma Arkadek, jej młodszy brat, socrealistyczny malarz. Ojciec zginął podczas nalotu, ją i brata matka zamknęła w piwnicy, aby nie brali udziału w powstaniu. Staropanieństwo Sabiny budzi w domu coraz większy niepokój. Ona zaś skrycie podkochuje się w dyrektorze Barskim, swoim szefie.

W końcu zjawia się adorator idealny. Przystojny, szarmancki, czytający w jej myślach. I chcący się żenić. Przedtem jednak prosi, by młoda narzeczona wyświadczyła mu pewną przysługę. Na piśmie. A właściwie, żeby wyświadczała ją raz na tydzień...

Powieść Rewers oparta jest na scenariuszu filmu pod tym samym, zdobywcy nagrody głównej 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Obraz wyreżyserował Borys Lankosz, główne role zagrali Agata Buzek, Marcin Dorociński, Krystyna Janda i Anna Polony.

Moja notka natomiast brzmi tak:

Już na pierwszy rzut oka widać, że książka oparta jest na scenariuszu a nie odwrotnie. Krótkie urywane zdania, częste stosowanie czasu teraźniejszego powodują, że treść odbierałam raczej jako reportaż. Przy każdej scenie miałam niedosyt, ciążyło wrażenie, że problem jest tylko muśnięty, a prawdziwe zdarzenia kryją się gdzieś w mrokach powieści. Może efekt był zamierzony, ale mnie to stanowczo nie odpowiada.

Podkreślić trzeba, że cała książka jest mroczna. Realia głębokiego komunizmu mnie osobiście przerażają. Kiedy czytałam o aresztowaniach bez widocznego powodu, pochodach pierwszomajowych, na które nikt nie miał ochoty, ale każdy szedł z przyklejonym uśmiechem, o strachu, który towarzyszył na każdym kroku, o ciągłej potrzebie oglądania się za siebie, bo właściwie nie wiadomo kto przyjaciel, kto wróg... brrrr, okropność.

Przez całą książkę towarzyszyło mi uczucie żalu nad trzema kobietami, które ze wszystkich sił starały się zachować resztki poczucia normalności. Nie potrafiły odnaleźć się w czarno-białych czasach komunizmu. Jednak, kiedy pojawiło się niebezpieczeństwo "zwarły szyki" i dopuściły się najstraszniejszych czynów w imię ratowania ludzi bliskich sercu.

Na zakończenie dodam, że książka na zawsze będzie mi się kojarzyła z upałem plażą, śpiącym Młodszym i Starszą która w poszukiwaniu kolby kukurydzy (o ironio, akurat sprzedawcy nosili wszystko tylko nie kukurydzę) przemierzyła w upale cały nadmorski kurort w towarzystwie babci. A ja jako że jedno dziecię spało, a drugie było nieobecne miałam czas na czytanie. Poszło gładko i przed powrotem Starszej lekturę miałam za sobą. Należy dodać, że przed wyjazdem zastanawiałam się: wziąć jedną książkę czy dwie? Oczywiście wzięłam jedną, bo przecież i tak nigdy nie ma czasu na czytanie. Zadziałało prawo Murphy'ego i już pierwszego dnia pozostałam bez książki.

Bo Wróżkowy język giętki

Moja Starsza ma sześć lat. Sześć lat to taki wiek, w którym ja czytałam już książki w stylu "Lato Muminków", "Piotruś Pierwszak" i "Fizia Pończoszanka". (nawiasem mówiąc chciałabym porozmawiać z tłumaczem, który imię "Pipi" skaleczył straszliwie zastępując je imieniem "Fizia"). Moja Starsza literek jeszcze nie składa i wcale mnie to nie dziwi. Gdyby w moim dzieciństwie były książki tak pięknie ilustrowane, a jednocześnie pisane tak nieskładnie literacko, to też bym nie składała tylko oglądała piękne ilustracje.

Opis z okładki:

Nibylandzkie elfy wciąż proszą Bryłkę o pomoc. Jedne chcą, żeby im pomogła szorować podłogi, inne - żeby razem z nimi strzygła gąsienice albo przebierała puszek z dmuchawców. Bryłka nie potrafi nikomu odmówić, choć często wolałaby robić zupełnie co innego! W końcu, nie chcąc nikogo urazić, wymyśla małe kłamstwo. A kłamstwo jak to kłamstwo, zwykle źle się kończy... Zupełnie niespodziewanie Bryłka otrzymuje nowe zadanie: ma się opiekować stadem motyli. Kłopot w tym, że nigdy tego nie robiła! Nie ma pojęcia o ich zwyczajach. A motyle są... No właśnie, jakie są motyle? Co lubią najbardziej? Kiedy Bryłka to odkrywa, zaczyna się prawdziwa przygoda...

Nie potrafię Wam oddać tego, co mi się nie podobało w tej książeczce. Niby wszystko w porządku. Twarda okładka, kredowy papier, przepiękne ilustracje ale... Kiedy czytałam, to język mi się plątał, ciągle przeinaczałam szyk zdania, słowa nie chciały się wydostać i zabrzmieć. Coś było nie tak. Książeczkę tłumaczył Pan Andrzej Polkowski, który przełożył z angielskiego m.in. książki o Harrym Potterze. Wydawałoby się, że tłumaczenie takiej małej książeczki pójdzie gładko, a tu taka niespodzianka.

Dobra, koniec narzekania. Należy chyba wyraźnie powiedzieć, że to książeczka skierowana do dziewczynek a nie do ich Mam. Moja Starsza jest zachwycona. Przecież Bryłka to koleżanka Dzwoneczka! I jeszcze: "Zobacz Mamuś ile jest tych wróżek i o każdej książka... KUPISZ?" A biedna mama na samą myśl o czytaniu kolejnych tomów dostaje gęsiej skórki...

A na zakończenie:

Chodzi mi o to, aby język giętki
Powiedział wszystko, co pomyśli głowa:
A czasem był jak piorun jasny, prędki,
A czasem smutny jako pieśń stepowa,
A czasem jako skarga nimfy miętki,
A czasem piękny jak aniołów mowa...
Aby przeleciał wszystka ducha skrzydłem.
Strofa być winna taktem, nie wędzidłem.

- Juliusz Słowacki -

Książka o książkach

Zawsze myślałam, że w mojej głowie nastąpiło jakieś przeinaczenie, że to ja jestem mniejszością, a statystyczny Polak czytający 2 książki na rok (z czego 1 audiobook :-))) to reguła. A tymczasem cóż za miła niespodzianka! Nie jestem sama! Co więcej - w tym szaleństwie ja jestem tylko małym żuczkiem (chyba głównie ze względu na stan finansów... może i na szczęście).

Kiedy człowiek czyta wywiad z osobą, która ma książki po prostu wszędzie i przyznaje się że gości zaprasza tylko do kuchni, bo stolik w salonie od dawna służy za półki - to twarz się śmieje. Kiedy czytam, że książki są po prostu wszędzie - pod stołem, na stole, w łazience, w kuchni, szlakiem przez całe mieszkanie - to radość mnie ogarnia! Bo jakże nie kochać takiej książki!

Książka jest zbiorem wywiadów p. Barbary Łopieńskiej przeprowadzonych ze znanymi ludźmi (m.in. p. Kapuściński, p. Wajda, p. Holoubek), którzy opisują emocje jakie budzą w nich książki. Są osoby, które wyraźnie twierdzą: książka jest obecna w moim życiu, ale nie przesadzajmy z jej znaczeniem". Są też wywiady, które porywały moje serce. Przykładem jest wywiad z p. Marią Janion, która książki ma wszędzie, a na pytanie jak radzi sobie z kurzem odpowiada: " A w ogóle sobie nie radzę. Miałam odkurzacz, ale oddałam."Moje serce zdobył też jeden z rozmówców, który szczerze stwierdził, że Jego największym problemem są niestandartowe formaty, no bo jakże toto układać na półce?

Wszystkich pobił na głowę p. Andrzej Drawicz (krytyk, historyk literatury) który na pytanie:

- To Pan nie oddaje książek?

Odpowiada:

- Zazwyczaj oddaję. Ale czasami postępuję barbarzyńsko wobec książek, które stoją u kogoś z moją własną dedykacją. Strach powiedzieć.

- No, niech Pan powie.

- Kiedy odkrywam u kogoś, że moja książka z dedykacją stoi na najwyższej półce i najwyraźniej nikt do niej nie zagląda, cynicznie ją KRADNĘ. Bo normalnie - nie kradnę. Ale własne tak. Potem wydzieram dedykację i daję książkę komuś innemu. Nie jest to godny pochwały proceder, ale według przyjętych przez mnie kryteriów, że książka musi służyć ludziom, uważam, że mam do tego prawo. Bo jeśli książka stoi na półce...

-A gdzie ma stać??

-Ale ja widzę,że ona stoi bez ruchu, bez życia, że nikt do niej nie zajrzał!

-Ale normalnie Pan nie kradnie?

-Raz tylko, pewnemu wybitnemu, bardzo znanemu złodziejowi książek ukradłem z jego własnej biblioteki trzy bardzo cenne tomy. I nie oddam mu."

Polecam wszystkim książkomaniakom!

Pokochacie tę książkę od pierwszego wczytania.

A na zakończenie dodam, że największe wrażenie zrobił na mnie wywiad z księgarzem, który jest jednocześnie bibliofilem. To, co ten człowiek wyprawia aby zdobyć upragnioną książkę... eh.

I jak tu się nie cieszyć :-)))

Wczoraj Pan listonosz przyniósł paczkę, z której wyłonił się przepiękny album pt. "Pier(w)si w Polsce". Album otrzymałam dzięki Kaś i konkursowi zorganizowanemu na blogu "achy-ochy... z książką..."

Dziękuję Kaś...

A wracając do albumu - jest po prostu przepiękny. Zdjęcia rewelacyjne - część delikatnych, zawstydzonych, część ciemnych, takich "z zębem", jeszcze inne z podtekstem: "Tak mnie Bozia stworzyła i jestem z tego powodu szczęśliwa!" Każdej osobie poświęcone jest kilka stron na których, oprócz zdjęć są również publikowane zwierzenia. Wszystkich nie zdążyłam jeszcze przeczytać, ale już wiem, że większość z nich chwyta za serce i powoduje, że bohaterka zdjęć wydaje mi się bliższa, taka trochę zaprzyjaźniona...

Na ziemię niewątpliwie sprowadzają informacje medyczne umieszczone na końcowych kartach albumu. Okazuje się, że przy nowotworze I stopnia "wyleczalność" (upraszczając oczywiście) wynosi 90 %, a przy IV stopniu już tylko 10 %.

Tak więc Kobietki - badajmy się jak tylko możemy!

A wracając do zdjęć, czyż nie są cudne?

Bo ja mam psa...

Kiedy zaczęłam czytać Starszej o Groszce pomyślałam, że to świetna książka dla tych wszystkich dzieci, które marzą o swoim czworonożnym przyjacielu. Dla ich rodziców broniących się przed nim dwiema (a nawet czterema) rękoma również.

Główną bohaterką książki jest Groszka - wielorasowa sunia mieszkająca wraz z rodzicami i marząca o posiadaniu własnego ludziątka. Groszka marzy o dziewczynce. W końcu rodzice spełniają jej marzenie i w dniu swoich urodzin obok legowiska znajduje pudło w którym śpi dziewczynka - Dominika.

Groszka bardzo chciała mieć ludziątko - zobowiązała się nawet do przeczytania poradnika o tym jak hodować te stworzenia. Niestety obietnicy nie dotrzymała. Ma więc problem. No bo dlaczego Dominika nie chce nagrody w postaci lizaka znalezionego w rowie i tylko troszkę brudnego? Albo dlaczego nie chce bawić się tylko z Groszką? I co to znaczy że Dominika ma swoją wolę, którą należy uszanować? Dominika okazuje się nieco kłopotliwa w obsłudze, płacze w nocy (z tego powodu tata Groszki nazywa ją Domikrzyką), chce żeby się z nią bawić, wtedy gdy człowiek (a raczej pies) pograłby sobie na haustation, nie smakuje jej psia karma, a zamiast wody domaga się soku.

A oto próbka: (fragment)

"Groszka była wesoła i zadowolona z życia, ale miała jedno wielkie marzenie. Tak jak wiele innych małych piesków bardzo chciała mieć swojego przyjaciela.

Często chodziła za mamą i tata i prosiła:

- Może byśmy sobie wzięli do domu dziecko?

Tata nawet nie chciał o tym słyszeć.

- Dzieci hałasują i bałaganią. Nie ma mowy.

Mama też tak uważała.

- W naszej budzie nie wystarczy miejsca dla żadnego dziecka - tłumaczyła.

- Mogłabym je trzymać u siebie na górze - obiecywała Groszka, ale rodzice i tak nie chcieli się zgodzić. Tata twierdził, że jest uczulony na ludzi.

Córka nie przestała jednak marzyć o własnym ludziątku. Byłaby to mała dziewczynka tak samo jak ona. Ktoś kiedyś powiedział, że ludzkie dziewczynki są spokojniejsze i bardziej posłuszne od ludzkich chłopczyków. Groszka postawiłaby dla niej przy łóżku koszyk do spania. Kupiłaby jej miskę i kosteczki do gryzienia.

Książka porusza bardzo trudną tematykę wolności i odpowiedzialności za losy innych stworzeń oddanych pod opiekę ludzi (tfu psów) Uświadamia, jak ważna jest bliskość i szczerość, ale pokazuje też że nie można wymagać wyłączności uczuć. Uczy, że przyjaźń jest bardzo ważna, ale wszystko ma swoje granice i niedobrze jest kiedy przyjaźń przeradza się w zaborczość.

Książka pięknie wydana i wspaniale przetłumaczona. Napisana jest ciepłym językiem docierającym bezpośrednio do serca mojej sześciolatki.

Urzekło mnie też zakończenie, w którym bajkowa i nierealna sytuacja kiedy to pies opiekuje się człowiekiem, zostaje nagle uprawdopodobniona. Okazuje się bowiem, że Dominika nie chce mieszkać w budzie, ponieważ jest w niej za mało miejsca. Groszka postanawia więc zmienić stado i przeprowadzić się do domu Dominiki. Efekt jest zaskakujący - "Mamo może nasz Kuliś też jest taki mądry i się nami opiekuje, tylko my głuptasy o tym nie wiemy?"

Finał: Starsza w naszym domu ma jeden podstawowy i najważniejszy obowiązek - sprawdzać, czy nasz czworonóg ma co jeść i co pić. Od kilku dni robi to kilkanaście razy dziennie - do bólu i bez opamiętania. I dobrze.

Moja Starsza otrzymała książkę od Wujostwa, a pośrednio od portalu Parenting.pl