Młodszy i "Nowa przestrzeń muzyki #4. Nizioł gra Stojowskiego"

Filharmonia w Szczecinie ostatnio odnosi sukcesy w sferze architektonicznej. Zapewniam Was, że w środku jest równie ciekawie. Z racji miłości Młodszego do skrzypek chadzamy na koncerty i to dość często. Młodszy lubi i naprawdę słucha. 

Dzisiaj przeglądając zasoby internetu znalazłam taki oto filmik. Zaskoczona wielce odkryłam, że w filmiku występuje mój malec. W 2:01 i 2:56 minucie widać go, jak z ciekawości wygląda znad balkonu. Miła niespodzianka i niesamowita pamiątka. 

Chłopaki niech płaczą

Olaf Lubaszenko do niedawna kojarzył mi się tylko i wyłącznie z aktorstwem. Sympatyczny, młody człowiek o ujmującym uśmiechu, grający w filmach o różnorodnym charakterze. Najbardziej w pamięci utkwiła mi rola z filmu Pasikowskiego "Psy". Nawet nie zauważyłam kiedy Pan Lubaszenko zniknął z ekranu. Ostatnio w moje ręce trafiła książka "Chłopaki niech płaczą" z uśmiechniętą twarzą trochę starszego Pana Olafa na okładce. Długo się nie zastanawiałam. Pomijając moją sympatię do Pana Lubaszenki na wyborze zaważyło też Wydawnictwo, które wydało tę książkę. Prószyński i spółka w kwestii książek "ludzkich" jest w mojej ocenie mistrzowskie. Ostatnio czytana książka o Panu Michnikowskim podbiła moje serce i byłam  pewna, że teraz też się nie zawiodę. Miałam rację. 

Wywiad - rzeka to forma, która bardzo mi odpowiada. W książce "Chłopaki niech płaczą" po drugiej stronie mikrofonu stanął Pan Paweł Piotrowicz - dziennikarz muzyczny i filmowy znany m.in. z portalu Onet.pl. Książka podzielona jest na 22 rozdziały, w których panowie poruszają różne tematy. Jest o zdrowiu, o miłości i o  piłce nożnej będącej wielką pasją Pana Lubaszenki, Każdy rozdział dotyka życia zarówno z tej wesołej jak i smutnej strony. 

Pierwsze, co mnie zaskoczyło, to subtelność z jaką autor i bohater wywiadu prowadzili rozmowę. Kiedy Pan Paweł Piotrowicz zadawał niewygodne pytania Pan Lubaszenko z prostotą i klasą wskazywał, że tej granicy nie należy przekraczać. Oczywiście, uchylał drzwi, ale tylko na tyle na ile było konieczne. Nie żalił się, nie utyskiwał na zło całego świata. Tłumaczył i opowiadał o chorobie i samotności jednak czynił to tak po ludzku. Dlatego tylko w małych słówkach i wielu niedomówieniach czytelnik dowie się o chorobie Pana Lubaszenki czy też jego życiu prywatnym. Kiedy tylko rozmowa schodziła na "niebezpieczne tory" Pan Lubaszenko zgrabnie kierował ją w inną stronę. 

Nie zabrakło śmiechu, dykteryjek i zabawnych sytuacji. Sceny z życia aktora (i reżysera) budziły często mój uśmiech i poprawiały nastrój. Niestety - jak to w życiu bywa - nie brakuje też historii smutnych, a nawet dramatycznych.

Kiedy skończyłam lekturę moja sympatia do Pana Lubaszenki jeszcze wzrosła. To skromny, przesympatyczny człowiek ceniący piękne chwile, które są tak bardzo ulotne. Problemy i troski bierze za rogi i stara się z nimi walczyć. To gawęda o życiu jakich wiele - pełnym radości i smutków - opowiedziana słowami, które dotrą do każdego czytelnika. To historia o bardzo wartościowym człowieku. Polecam. 

Młodszy i skrzypki

Remont mamy w domu, więc Młodszy musi zajmować się sam sobą. Starszej nie ma, przyjaciel wyjechał, więc siedzi w pokoju i w ciszy buduje z Lego. W końcu żal się go nam trochę zrobiło, więc Tata poszedł do niego do pokoju i pyta:

- Co robisz?
- Buduję.
- A nie smutno Ci?
- Trochę...
- Puścić ci bajkę w radiu?
- Nieeeee...
- A może piosenki dla dzieci ?
- Nieeeee...
- A może Kaprysy Paganiniego?
- Taaaak KAPRYSIKI!

Czarny młyn

Co za książka... trudno napisać, tak po prostu, czy dobra czy zła. Niewątpliwie tajemnicza i niespotykana. Książka, której lektura budzi mroczne myśli. Nie wiem dla jakiej grupy wiekowej powstała. Moim zdaniem po lekturę powinni sięgnąć dopiero gimnazjaliści, choć dodam, że ja przeczytałam ją za namową mojej jedenastoletniej córki. 

Poznajemy dzieci zamieszkujące małą mieścinę o nazwie Młyny. Miasteczko jest właściwie wymarłe. Z nieznanych przyczyn nic tu nie rośnie i nie rozwija się. Większość mieszkańców wyprowadziła się do większych miast, a porzucone domy straszą pustymi oknami. Dzieci zamieszkujące młyny bawią się same ze sobą nie wymagając od życia zbyt wiele. Najmłodsza Mela jest dzieckiem "innym", wymagającym stałej opieki. Pewnego dnia Mela wypowiada dziwne słowa i od tego momentu we Młynach wszystko się zmienia. Dorośli znikają, przedmioty "ożywają" a w lipcu pada śnieg. We Młynach pozostają tylko dzieci i babcia. Oczywiście dzieci zarządzają akcje ratunkową, której przebieg prowadzi ich wprost do czarnego młyna. 

Czarny młyn to thriller dla młodszych odbiorców. Atmosfera powieści jest tak gęsta i mroczna, że ciarki przechodzą po plecach. Ważne jest to, że oprócz ciekawej i nieco strasznej przygody powieść mówi też o ważnych rzeczach: o miłości, szacunku, o strachu przed porzuceniem, o poświęceniu i o godności. 

Uważam, że nagroda przyznana w II Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren, zorganizowanym przez Fundację -"ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" jest naprawdę zasłużona. To książka inna niż wszystkie. 

Dom tajemnic

"Dom tajemnic" to druga książka, którą moja Starsza otrzymała jako nagrodę na zakończenie klasy czwartej. Porównanie tej powieści do "Harrego Pottera" jest dużym nadużyciem. Czytałam obie powieści i tak jak Pottera czytałam z dużą przyjemnością, tak przy lekturze  "Domu tajemnic" zwyczajnie się nudziłam.

Kornelia, Brendan i Eleanora to trójka rodzeństwa, która wraz z rodzicami przeprowadza się do pięknego, starego, tajemniczego domostwa. Cena za dom jest dziwnie niska, jednak jest on taki piękny, że rodzice po chwili wahania decydują się na zakup. Dzieciom nie jest jednak dane pomieszkać w spokoju. Już w pierwszym dniu dom zostaje zaatakowany przez Wichrową wiedźmę, która swoja mocą przenosi dom i dzieci do innej krainy. Wichrowa wiedźma ma jedno pragnienie: zdobyć Księgę Życzeń i Zagłady. Problem w tym, że sama nie może jej zdobyć, dlatego też próbuje podstępem i czarami zmusić dzieci do przejęcia księgi i przekazania w jej ręce. Dzieciaki natomiast marzą tylko o tym, żeby wyjść cało z opresji i bezpiecznie wrócić do domu. Niestety do tego jeszcze daleko. Olbrzymy, piraci, latające książki, pilot z czasów II wojny światowej... wiele, naprawdę wiele będą musiały przeżyć zanim bezpiecznie wrócą do mamy.

Książkę przeczytałam bardzo szybko. Prosty język, krótkie rozdziały, szybka akcja - to wszystko przyspiesza czytanie i chęć poznania co dalej. Niestety akcja jest jednowątkowa, prosta i  nie daje zbyt dużo miejsca na przemyślenia. Wszystko podane jak kawa na ławę, co nie pozwala na rozbujanie wyobraźni. Są też w książce takie miejsca przy lekturze których czytelnik ma wrażenie że boksuje kołami w błocie. Już, już ma się coś zacząć, ale jeszcze nie, jeszcze chwileczkę... Frustrowało mnie to okrutnie.

Prosta bajka dla starszych dzieci i nastolatków, którzy od książki nie wymagają zbyt wiele. 

Cudowna dziewczynka

Cóż ja mam napisać na temat tej książki? Jak ją ocenić? Czy polecić innym czytelnikom, czy też uznać za nic niewarty bełkot? Moje uczucia, jak rzadko, są bardzo różne i skrajne. Z jednej strony piękna historia, która oceniana w kategoriach fikcji niesie za sobą wielkie przesłanie. Z drugiej strony autorce chyba nie o to chodziło, aby powieść traktować tylko i wyłącznie jako literacką fikcję. Co kilkanaście stron w tekście pojawiają się stwierdzenia, które każą czytelnikowi zastanowić się jaki naprawdę jest świat. Czy istnieje tylko to co widzimy? Czy gdzieś tam dalej, głębiej jest coś, co naszym ludzkim umysłom nie daje się uchwycić.... Ta sfera powieści budzi mój stanowczy sprzeciw....

"Cudowna dziewczynka" nie jest powieścią, której akcja pochłania czytelnika. To raczej powolne zagłębianie się w dusze poszczególnych bohaterów. A jest ich kilku. Przede wszystkim mała Anabelle, która w wieku siedmiu lat wybrała się z tatą na zakupy. Pech chciał, że na swojej drodze napotkali inny wóz prowadzony przez pijanego kierowcę. Tacie nic się nie stało, za to mała wylądowała na łóżku nieprzytomna i bez szans na wybudzenie ze śpiączki. Od tego momentu wkoło dziewczynki zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Osoby nieuleczalnie chore po chwili obcowania z Anabelle zdrowieją, a po chorobie nie zostaje nawet ślad. Sława dziewczynki szybko się rozprzestrzenia, a do małego domku, w którym mieszka razem z mamą, zaczynają ruszać pielgrzymki ludzi liczących na cud...

Obok Anabelle poznajemy jej rodziców. Matkę - zagubioną i pognębioną wypadkiem kobietę, która na przekór wszystkiemu zabiera córkę do domu i tam dzień po dniu walczy o jej godność i przetrwanie. Poznajemy również Tatę, który na wieść o stanie córki po prostu ucieka z domu. Nie jest mu jednak łatwo żyć z poczuciem winy. Czytelnik obserwuje jak mężczyzna pomału dojrzewa do tego, aby powrócić do kobiet swego życia i błagać o przebaczenie. Jest jeszcze grono wolontariuszy zwanych "Aniołami Anabelle", którzy po prostu pomagają. I na koniec są Oni - zwykli ludzie potrzebujący pomocy i upatrujący w małej chorej dziewczynce iskierki nadziei na poprawę losu. 

Skąd u mnie  sprzeczne uczucia co do treści książki? Otóż jestem osobą dość twardo stąpającą po ziemi. Moja świadomość nie potrafi zaakceptować cudów, ozdrowień i magii. To wszystko wkładam między bajki. Tymczasem powieść jest tak napisana, że każe....wierzyć, po prostu wierzyć. Opisy (mimo że gdzieś w głębi wiedziałam że są fikcją) są stworzone tak, aby tworzyć wrażenie reportażu. Często suche i jałowe budzą większe emocje w czytelniku niż gdyby były wyrażone kwiecistym językiem. Tu nie ma akcji i zwrotów wydarzeń. Tu jest cierpienie, choroba, skrajnie sprzeczne emocje i mała dziewczynka, w której wszyscy widzą cudotwórcę. 

Ocenę zostawiam Wam. Ja przeczytałam chętnie, ale do lektury tej powieści nie powrócę. Dodam jednak, że książka dała mi wiele. Przede wszystkim ponownie zrozumiałam jak kruche jest życie i jak szybko szczęście może się ulotnić. Po drugie liczy się tu i teraz. Potem będzie potem. 

Kolorowy szalik

Moje dziecię zakończyło kolejny etap edukacji. Ktoś pokolorował kawałek świadectwa na biało - czerwono co oznacza, że córka ma podobno wyróżniła się na tle klasy poziomem wiedzy. Pasek ten, przeciągnięty z góry na dół, predestynował Ją do otrzymania nagrody książkowej. Zawsze ciekawi mnie poziom takiej książki - nagrody i powiem Wam, że w tym roku nie zawiodłam się. Naprawdę jest co czytać.

"Kolorowy szalik" Barbary Kosmowskiej to tomik zawierający dwa opowiadania: "Kolorowy szalik" i "Dziwne spodnie". Oba opowiadania są bardzo przyjemne w czytaniu, choć mówią o trudnych sprawach. Kolorowy szalik to znak rozpoznawczy nowego chłopca, który dołączył do klasy w trakcie roku szkolnego. Niestety nie dołączył do wspólnych gier i zabaw. Ciągle nieobecny na wycieczkach, ogniskach i grach budził niechęć i wrogie zachowania. Trudno będzie pogodzić się dzieciom ze świadomością, jak duży popełniły błąd i jak źle oceniły rzeczywistość. Drugie opowiadanie również dotyka problemu inności i reakcji otoczenia na nią. To co w pierwszej chwili wydaje się mało znaczące i niegodne uwagi nagle urasta do rangi życiowego wydarzenia, a wcześniejszy brak tolerancji na inność będzie pokutował przez długie lata. 

Książka, która moim zdaniem powinna znaleźć się na półce każdego nastolatka. W dzisiejszych czasach, kiedy rzeczywistość postrzegana jest przez pryzmat wyglądu i stanu posiadania, wartości, które niosą w swojej treści oba opowiadania są bezcenne. Książeczka może objętością niewielka, ale zawartością pokonuje niejedno tomiszcze.  

Biegnij chłopcze, biegnij

Książki o tematyce wojennej mają to do siebie, że na długo zapadają w pamięć czytelnika. Jeżeli dodać do tego, że bohaterem jest dziecko - pamięć będzie dźwigać brzemię takiej książki bardzo, bardzo długo. Książki takie mają bowiem bardzo często tragiczne przesłanie i nieszczęśliwe zakończenie. Otóż "Biegnij chłopcze biegnij" jest inne... zupełnie inne. 

Bohaterem jest Srulik - mały żydowski chłopiec, którego poznajemy w getcie. Już na samym początku traci rodziców i zostaje sam jak palec. Udaje mu się uciec z getta, jednak każdy kolejny dzień to walka o przetrwanie. Wyjątkowość tej książki polega na tym, że ta walka o przetrwanie jest pokazana przez autora jako coś, co - jak na tamte czasy - jest zupełnie normalne. Autor tworzy swoistego rodzaju kronikę żydowskiego chłopca. Srulik żyje w lesie w zgodzie z przyrodą, biega na bosaka, żywi się darami natury, boi się, ucieka, głoduje, ryzykuje... wszystko opisane bez zbędnych emocji i tragicznych komentarzy. Tak los dał i już. Książka jest na tyle emocjonalnie dostępna, że w niektórych szkołach podstawowych jest lekturą dla klasy czwartej. Mały Srulik jest naprawdę prześladowany i nieszczęśliwy, ale język, którym autor operuje pozwala  młodym umysłom zerknąć na wszystko trochę "zza firanki". Do tego wszystkiego książka naprawdę wciąga i czytelnik mocno zaciska kciuki za przetrwanie tego chłopca. Należy dodać że Srulik ma naprawdę szczęście. Zbiegi okoliczności i dobrzy ludzie, których spotykał na swej drodze pozwolili mu przetrwać ten okrutny czas i ... przekazać tę historię pokoleniom. Bo Srulik to prawdziwa postać. Autor książki usłyszał w Izraelu wspomnienia Jorama Friedmana, którym stał się własnie powieściowy Srulik. Gazeta Wyborcza opublikowała bardzo ciekawy artykuł o Friedmanie, który można przeczytać tu. 

Podręczniki i Tania książka

Jestem osobą, która nie lubi odkładać spraw na ostatnią chwilę. Denerwuje mnie ogólny bałagan i rozdrażnienie panujące w okresie "szybko, szybko, bo zaraz się zacznie." Nie lubię panicznego szukania tenisówek dwa dni przed koncertem, białej sukienki na godzinę przed jasełkami  i stroju kąpielowego zaraz przed wyjściem na basen. Nie lubię też przepychania się w hipermarketach w poszukiwaniu kredek, ołówków i zeszytów tydzień przed początkiem roku szkolnego. W ubiegłym roku zasiadłam przed komputerem z listą podręczników dla Starszej w pierwszych dniach sierpnia i okazało się, że to też za późno. Miałam wrażenie, że zwrot "Nakład wyczerpany" będzie mi się śnił po nocach. Dlatego też w tym roku - mając w pamięci horror ubiegłego lata i dwa razy więcej książek do kupienia (wszak Młodszy również zasiądzie w szkolnej ławce), postanowiłam już teraz rozejrzeć się w wirtualnym świecie książek.   

Zawsze byłam wierna popularnym księgarniom (Gandalf, Merlin itp), ale w tym roku, za namową zaprzyjaźnionej Mamy zerknęłam na stronę Taniej książki i ... wsiąkłam. Do cen, które są przecież najważniejsze, przejdę za chwilkę - najpierw o samej księgarni. 

Logowanie - bajecznie proste. Założenie konta trwało dosłownie chwilkę. Bez zbędnych maili, zwrotnych informacji i potwierdzeń - bajka po prostu. Dalsza obsługa strony również bardzo wygodna i intuicyjna. Po wybraniu kategorii "Podręczniki" strona właściwie prowadzi kupującego za rękę. Zresztą zobaczcie sami. Podręczniki - Tania książka. Wybieramy szkołę, wybieramy klasę, wybieramy przedmiot ... i już. Księgarnia ma w swoim asortymencie naprawdę szeroką gamę podręczników z wydawnictw zarówno tych dużych i znanych, jak i tych mniejszych, wręcz niszowych. Pamiętam, jak rok temu zamawiałam podręczniki w kilku księgarniach, bo np. w Gandalfie było wszystko oprócz informatyki, którą zamówiłam w Helionie i podręczników do angielskiego. Nic dziwnego, że pierwsze co sprawdziłam na stronach Taniej książki to własnie te podręczniki. Bardzo mile zaskoczona odkryłam, że wszystkie książki są dostępne. Pomijając oszczędność na kosztach przesyłek (która w przypadku pojedynczych egzemplarzy książek jest naprawdę odczuwalna) zachwyciła mnie wygoda i świadomość, że w tym roku listonosz przyniesie jedną, (jedną!) paczkę, a moje dzieci nie będą nerwowo przeglądać zakupionych już podręczników i notować jakich książek im jeszcze brakuje. 

Wisienkę na torcie zostawiam na koniec - ceny. Wszem i wobec wiadomo, że księgarnie internetowe cenami podręczników nie odbiegają zbytnio od siebie. Zdarza się, że księgarnia proponuje pakiet książek wyjątkowo tanio, jednak cenami pozostałych podręczników często rekompensuje sobie promocje. Moja Starsza od września stanie się dumną uczennicą piątej klasy, a mi skóra cierpnie na myśl o kwotach, jakie wydam właśnie na podręczniki. Młodszy ilością książek też nie będzie ustępował. Po porównaniu cen podręczników w różnych księgarniach mogę z pełną odpowiedzialnością stwierdzić - w księgarni Taniej książki JEST NAPRAWDĘ TANIO. Już pierwsze porównanie zbiło mnie z nóg. A oto podręcznik do języka polskiego dla klasy piątej. Cena 17,48 zł. W innych księgarniach powyżej 30 zł. Nie wiem, może to czasowa promocja, ale w takim razie dobrze trafiłam. Cena jest naprawdę bardzo, bardzo atrakcyjna. Porównanie innych podręczników również wypada korzystnie. Różnica w kwotach jest może niewielka, ale patrząc na ilość podręczników,  które zamówię dla moich dzieci, to każda złotówka się liczy. 

Zakupy w Taniej książce polecam każdemu kto lubi tanio i wygodnie kupować książki. Podręczniki też. 

Pęknięte miasto Biesłan

Straszna książka, a jednocześnie świetnie skrojony reportaż. Jako mama nie mogłam tego czytać, jako człowiek pochłaniałam kolejne strony książki zdumiona okrucieństwem, jakie człowiek może zgotować drugiemu człowiekowi. Autor jest świetnym gawędziarzem, słowa go kochają, a historie biją się o to, które z nich zostaną pierwsze opowiedziane. Historia o Biesłanie nie powinna ujrzeć światła dziennego, ponieważ nie powinna się nigdy wydarzyć. 

O czym jest książka pisać nie będę, bo chyba każdy zna tragedię jaka rozegrała się w szkole podstawowej nr 1 w Biesłanie 1 września 2004 r. Opowieść o losach dzieci i nauczycieli (straszna opowieść) przeplatana jest opisami Południowej Osetii - pięknego kraju zamieszkiwanego przez ludzi o ogromnych sercach. To kolorowa kraina, pełna szumu wstążek, kolorów i gościnności. Tu szanuje się starszych, ceni godność, prawdę i nad życie kocha dzieci. Szkoły są bardzo szanowane bo to one dają przyszłość tej krainie. Początek roku szkolnego jest prawie świętem narodowym, do którego rodziny przygotowują się przez kilka tygodni. I nagle trrrach!......

Przeżyłam książkę bardzo. Nie byłam w stanie jej czytać ciurkiem. Odkładałam, płakałam, czytałam dalej. Najgorsze są opisy losów poszczególnych dzieciaczków, z których niestety większość zginęła. Jest takie jedno zdjęcie, które zapamiętam na zawsze.... 

Tak miało być

Każdy człowiek jest inny. To własnie jest sens i istota człowieczeństwa. Każdy z nas ma inne priorytety, inne cele, obiera inną drogę do osiągnięcia sukcesu. Łączy nas jedno - każdy z nas chce być szczęśliwy. Droga do szczęścia jest dla każdego inna, tak samo jak pojęcie szczęścia. Jeden potrzebuje luksusów, pięciu samochodów i pola golfowego, drugi będzie szczęśliwy w małej chatce nad jeziorem, byle daleko od miasta. Autor książki "Tak miało być" pokazuje nam, że na osiągnięcie wymarzonego celu pracujemy całe życie. Niestety nie tylko nasza praca ma wpływ na osiągnięcie sukcesu. Jest on również zależny od całego splotu wydarzeń i okoliczności "zdarzających się" w naszym życiu. Nic nie dzieje się bez przyczyny. Już od dzieciństwa swoim zachowaniem, podejmowanymi decyzjami i działaniami pracujemy na to, kim będziemy w przyszłości. I nie ma sensu rozpatrywać "Co by było gdyby". Należy z podniesioną głową iść naprzód i dzielnie walczyć o swoje. 

Książka składa się z dwóch części, które się wzajemnie przeplatają. Jedna z nich budzi mój zachwyt - druga niestety nie. Autor dopuszcza czytelnika do bardzo intymnej części swojego życia. Pozwala zajrzeć do pamiętnika zawierającego prywatne zapiski i wspomnienia - jedne bolą, inne są przepełnione szczęściem. Bohater był dzieckiem pogodnym i szczęśliwym pomimo tego, że w rodzinie panowała bieda. Nie załamał się jednak i szukał pozytywnych stron swojego życia nawet wówczas , gdy tułał się po rodzinach zastępczych. Służba wojskowa, dorosłe życie... każdy etap był trudny, ale bohater nie poddawał się i podkreślał w swoim życiu te dobre chwile nie wracając do złych. Widać wyraźnie, że polskie powiedzenie "co nas nie zabije to nas wzmocni" mogłoby stać się myślą  przewodnią autora. 

Tę część książki czyta się wyjątkowo dobrze. Lekkie pióro, fantastyczne podejście głównego bohatera do trudnych sytuacji spotykających go w życiu, jego spojrzenie na świat - byłam urzeczona. Gdyby autor na tym poprzestał, mój zachwyt powieścią byłby ogromny. Niestety każda sytuacja zostaje przez autora przeanalizowana i skomentowana w taki sposób, aby ukazać czytelnikowi, że nic nie dzieje się bez przyczyny, a każde wydarzenie, które miało miejsce w naszym życiu wpływa na to, kim jesteśmy obecnie. Wywody autora nie dotarły do mnie i drażniły mnie. Jestem raczej osobą stojącą twardo na ziemi i argumenty mistyczne, ezoteryczne i związane z wiarą nie bardzo do mnie docierają. Wolę żyć w przekonaniu, że moje życie zależy ode mnie i żadna siła wyższa nie ma tu nic do gadania. Wiele osób krzyknie, że nie zrozumiałam przesłania autora i cały sens książki został przeze mnie przeinaczony. Możliwe. Ale moje odczucia były własnie takie. 

Dualizm powieści mnie męczył, niemniej jednak uważam, że każdy kto lubi książki z kategorii poradników motywujących będzie zachwycony.

Książka "Tak miało być" dostępna jest w ofercie księgarni internetowej "Taniaksiązka.pl". Na swoich stronach księgarnia publikuje darmowy fragment powieści. Fragment jest króciutki, ale bardzo dobrze oddaje klimat całej książki. Myślę, że warto zerknąć, ponieważ jest to powieść naprawdę nietuzinkowa.   

Matylda

Książeczka, która zaskoczyła mnie niesamowicie. Z jednej strony cudowna powieść o małej dziewczynce będącej molem książkowym. W wieku pięciu lat Matylda z pasją pochłaniała powieści Hemingwaya, Dickensa czy Steinbecka czym zachwycała znajomą panią bibliotekarkę. Niestety rodzice nie pochwalali pasji Matyldy, co więcej - ich miłość do córki również była dość dyskusyjna. Kiedy dziewczynka idzie do szkoły zachwyca nauczycielkę inteligencją i wiedzą. Niestety dyrektorka szkoły okazuje się potworem. Dręczy dzieci okrutnie, a Matyldy szczerze nienawidzi. I od tego momentu książkę czytałam z niesmakiem. Rozumiem, że dyrektorka była złym człowiekiem, ale opis tego, jak łapie dziewczynkę za warkocz i kręci nią tak mocno, że mała wylatuje poza ogrodzenie szkoły... no to już lekka przesada. Autorka chcąc pokazać zło posuwa się do takich opisów, na które się nie zgadzam. I co z tego, że dzieci wiedzą, że takie zachowania są niemożliwe. Te opisy są po prostu przesadzone. 

Książka piękna, z morałem i dobrym zakończeniem ale mojemu dziecku nie polecę tej lektury.

Szum - czy naprawdę Wam się podobało?

"Szum" szumi w głowie na długo po przeczytaniu. Siedzi w sercu, przygniata, wdziera się w duszę, jednym słowem - męczy. Męczył mnie też w czytaniu. Niestety męczył mnie tak negatywnie, przez co nie umiem zachwycić się tą książką. 

Początek książki jest dobry. Spotykamy małą zagubioną dziewczynkę, która żyje pod ciągłą presją matki, ciotki i idealnego pod każdym względem kuzyna. Idealnego i bezwzględnego. Chłopiec na każdym kroku podkreśla, że jest lepszy i mądrzejszy, a dziewczynka z każdym dniem staje się mniejsza i bardziej zagubiona. Nie ma własnego zdania, nie potrafi samodzielnie podjąć decyzji... takie dzieciństwo rzuca się ogromnym cieniem na dorosłe życie. Wprawdzie poczucie własnej wartości jest o niebo wyższe, jednak kobieta ma nadal problem ze zrozumieniem otaczającego ją świata. Do tej i tak już skomplikowanej sytuacji dochodzą traumatyczne przeżycia matki rodem z przeszłości, które rzutują na kontakty pomiędzy matka a córką. 

Ta część książki mnie zachwyciła. Mocny język, bardzo wnikliwe opisy przeżyć bohaterów, świetne pióro rodziły we mnie radość z czytania. To niewątpliwie trudna proza jednak przyjemność lektury była naprawdę spora. Do czasu. W pewnym momencie potrzeba rozliczenia z przeszłością i własnymi demonami chyba autorkę przerosła. Dialog prowadzony z samym sobą i postaciami, które powstały z wyobraźni znacznie nadwyrężył moją tolerancję na udziwnienia w literaturze. No nie! Nie rozumiem po co wymyślać takie udziwnione dialogi i przedziwne sytuacje. Większość z czytelników górnolotnie pisze o rozliczeniu z samym sobą, o konieczności przebaczenia i tym podobne. Ale zapytam wprost: Czy naprawdę końcówka książki Wam się podobała? Szanuję poglądy i oceny odmienne od moich, ale uważam, że nawet udziwnienia w literaturze powinny nie przekraczać pewnej granicy. Co za dużo to niezdrowo. 

No niestety, moim zdaniem - dziwadło.  

Kwiaciarka

Kwiaciarka to taka powieść pisana przez duże P. XIX - wieczna Francja, miłość, zbrodnia i świetnie uknuta intryga zachęci każdego do lektury. Już na samym początku poznajemy hrabinę Marcelę, która w młodości wyszła za mąż nie z miłości ale dla pieniędzy. Nie opuszcza jednak miłości swojego życia Filipa Kervena. Dzięki pozycji Hrabiego i wstawiennictwu Marceli, Filip zostaje sędzią w Paryżu, dzięki czemu może wiernie trwać przy kochance. Kiedy poznajemy Filipa stoi przed nim trudne zadanie ochrony Marceli przed skandalem. Hrabia odkrył bowiem tajemnicę sprzed dwudziestu lat. W swoim liście informuje On żonę, że jeżeli che uniknąć skandalu to powinna popełnić samobójstwo. Hrabina wraz z Filipem postanawiają zmierzyć się z zagrożeniem i wspólnie zabijają hrabiego. Problem w tym, że w morderstwo zostają wrobieni dwaj przypadkowi mężczyźni. Zbieg okoliczności powoduje, że Filip może oskarżyć dwóch niewinnych biedaków i skazać ich na śmierć, Córka jednego z oskarżonych jest własnie tytułową kwiaciarką i .... zachęcam do lektury.

W powieści jest wszystko. Jest bogaty tajemniczy ktoś, jest piękna dziewczyna, jest miłość, zdrada i wiele wiele innych wątków, które powiodą nas przez mroczną dziewiętnastowieczną Francję. To naprawdę świetna wielowątkowa historia, która zachwyci każdego czytelnika. 

Jedenaście tysięcy dziewic

Ta powieść jest jak rzeka - długa, miejscami spokojna, miejscami rwąca i niebezpieczna. Tu mały dopływ powoduje wiry, tam strumień spada z hukiem z wysokości, jeszcze gdzie indziej tama zaburza rytm. Ale to nic, rzeka jako całość płynie dalej, nie zważa na niedogodności. Podobnie życie i losy głównej bohaterki powieści płyną i wiją się nie zważając na nic, a jednocześnie wrażliwe na wszystko co je otacza. 

"Jedenaście tysięcy dziewic" to powieść o kobietach. O ich losie, szczęściu, przyjaźni i nienawiści. Główną postacią jest Ania, ale przez jej osobę poznajemy Gosię, Romę, Monikę Honoratę... je czytelnik poznaje z imienia, może je wyraźnie umiejscowić w powieści, ale jest też wiele innych kobiet stanowiących niejako tło. Tłem jest też Gdańsk; miasto, które poranione po wojnie na gwałt musi zmienić swoją tożsamość, stać się miastem polskim od zarania dziejów. 

Bohaterki powieści są różne. Gosia, nieszczęśliwa w swoim małżeństwie, szuka radości w ramionach innego mężczyzny. Ania jest śmiertelnie chora i nie jest dla niej ważne to, że jej mąż odszedł do innej. Roma powiązana zarówno z Gosią jak i z Anią, Honorata walcząca o lepsze życie dla siebie, również powiązana z poprzedniczkami w sposób niezwykle zaskakujący... Autorka z mistrzowską precyzją zazębia losy poszczególnych kobiet. Płynnie przechodzi od jednej do drugiej, wiąże ich losy w przedziwny, skomplikowany sposób. Czytelnik po zamknięciu książki ma ochotę rozpocząć ją od nowa i przeczytać powieść ponownie bacząc na to, czy aby na pewno wszystko się zgadza i nie ma żadnych nieścisłości w powiązaniach odniesieniach i aluzjach. 

Książka ma jedną wadę (choć pewnie niektórzy nie uznaliby tej cechy za wadę). Jest bezbrzeżnie smutna. Każda z tych kobiet jest nieszczęśliwa, każda z nich jest poraniona i smutna przez co cała powieść jest smutna. Może taka miała być - nie wiem. Wiem natomiast że przez tę nostalgię książka wydaje się być powieścią bardzo klasyczną i wybitną. Wiem, że to wielkie słowa, ale takie własnie są moje odczucia po skończeniu lektury.  

"Jedenaście tysięcy dziewic" powinien poznać każdy. Polecam.